HAASYEN SAMAAPAYET નવનીત-સમર્પણ જુલાઈ 2013/પાનું; 138 * પોલીસ ખાતામાં ફોન આવ્યો: લખમન પોલીસખાતાને “મારા પાડોશી અરજણના ખેતરમાં શસ્ત્રો છુપાડ્યાં છે.” બીજા દિવસે પોલીસે આવી આખું ખેતર ખોદી કાઢ્યું. કંઈ ન મળ્યું. તેઓ લખમનને ખખડાવી જતા રહ્યા. લખમન: “અરજણ તારું ખેતર તો ખેડાઈ ગયું. હવે મારા ખેતર માટે ફોન કર.” ******* સીમા: “(રીમાને) કેમ તે ખોટી આંગળીમાં સગાઈની વીંટી પહેરી છે?” રીમા: “મેં ખોટો માણસ પસંદ કર્યો છે !” ******* ”તમારો પુત્ર ખરેખર બહુ જ હોશિયાર છે. “ પરિણામ પત્રકમાં લખ્યું હતું. “પણ, તે આખો વખત છોકરીઓ સાથે રમવામાં વીતાવે છે . છતાં અમે એ આદત છોડાવવા એક નુસખો અજમાવ્યો છે.” માતાએ પરિણામ પત્રકમાં સહી કરી અને ટાંક્યું ‘આ નુસખો કામિયાબ નીવડે તો મને જણાવશો એના પિતા પર અજમાવવા. ******* માણસ: (ભગવાનન) “પ્રભુ ! તમારે માટે અબજો વર્ષ એટલે કેટલું? ” ભગવાન: અબજો વર્ષો મારે માટે ક્ષણ (સેકંડ) સમાન છે. માણસ: ભગવાન ! અબજો ડોલર તમારે માટે કેટલા? ભગવાન: ‘પઈ’ની જેટલા. માણસ: “ મને એક પઈ આપી શકો?” ભગવાન: “એક ઘડીમાં.” ==============================================

haasyen samaapayet

નવનીત-સમર્પણ જુલાઈ 2013/પાનું; 138

* પોલીસ ખાતામાં  ફોન આવ્યો:

લખમન પોલીસખાતાને   “મારા પાડોશી અરજણના ખેતરમાં શસ્ત્રો છુપાડ્યાં છે.”

બીજા દિવસે પોલીસે આવી આખું ખેતર ખોદી કાઢ્યું. કંઈ ન મળ્યું. તેઓ લખમનને ખખડાવી જતા રહ્યા.

લખમન: “અરજણ તારું ખેતર તો ખેડાઈ ગયું. હવે મારા ખેતર માટે ફોન કર.”

*******

સીમા: “(રીમાને) કેમ તે ખોટી આંગળીમાં સગાઈની વીંટી પહેરી છે?”

રીમા: “મેં ખોટો માણસ પસંદ કર્યો છે !”

*******

”તમારો પુત્ર ખરેખર બહુ જ હોશિયાર છે. “ પરિણામ પત્રકમાં લખ્યું હતું.

“પણ, તે આખો વખત છોકરીઓ સાથે રમવામાં વીતાવે છે . છતાં અમે એ આદત છોડાવવા એક નુસખો અજમાવ્યો છે.”

માતાએ પરિણામ પત્રકમાં સહી કરી અને ટાંક્યું ‘આ નુસખો કામિયાબ નીવડે તો મને જણાવશો એના પિતા પર અજમાવવા.

*******

માણસ: (ભગવાનન) “પ્રભુ ! તમારે માટે અબજો વર્ષ એટલે કેટલું? ”

ભગવાન: અબજો વર્ષો મારે માટે ક્ષણ (સેકંડ) સમાન છે.

માણસ: ભગવાન ! અબજો ડોલર તમારે માટે કેટલા?

ભગવાન: ‘પઈ’ની જેટલા.

માણસ: “ મને એક પઈ આપી શકો?”

ભગવાન: “એક ઘડીમાં.”

==============================================

Advertisements
Posted in miscellenous

મોજમાં રે’વું.

MOJ MAA REVU

મોજમાં રે’વું, મોજમાં રે’વું

મોજમાં રે’વું રે,

અગમ અગોચર અલખ ધણીની

ખોજમાં રે’વું રે.

સંસાર ખોટો કે સપનું ખોટું

સૂઝ પડે નઈ રે,

યુગ વિત્યાને યુગની પણ

જુઓ સદીયું થઈ ગઈ રે.

મરમી પણ ઈનો મરમ ન જાણે રે

કૌતુક કેવું રે.

ગોતવા જાવ તો મળે નઈ ગોત્યો

ગહન ગોવિંદો રે.

ઈ રે હરી ભગતું ને હાથવગો છે

પ્રેમ પરખંદો રે

આવા દેવને દિવો કે ધૂપ  શું  દેવો

દિલ દઈ દેવું રે…. મોજમાં…

લાય લાગે તોયે બળે નઈ એવા

કાળજા કીધાં રે

દરિયો ખારો ને વીરડો મીઠો એવા

દાખલ દીધાં રે

જીવન નથી જંજાળ

જીવન છે જીવવા જેવું રે….મોજમાં

રામકૃપા એને રોજ દિવાળી

રંગના ટાણા રે

કામ કરે એની કોઠીએ

કોઈ દિ’ ખૂટે ન દાણા રે

કીએ અલગારી ‘ કે

આળસુ થઈ ભવ આયખું ખોવું રે… મોજમાં

————————————————————————————

વિનંતી: કવિનું નામ જડ્યું નથી , મદદ કરશોને !

Posted in miscellenous

પારક ઘેર/અરવિંદ ગોખલે

PAR KE GHER

સુવિચાર/એપ્રિલ-201/પાનું: 29

પારક ઘેર/અરવિંદ ગોખલે

રાધી પીઠી ચોળાય તે પહેલાંજ પારકે ઘેર જતી હતી.

માણેક, રાધીની મા, પાંગોઠું પકડી એને ખેંચતી હતી. ‘મૂઈ, ઝટ  ઝટ ચાલ અને આમ જો , સારી રીતે વર્તજે, કામકાજ બરાબર કરજે, ગુસ્સે ના થઈશ.’

રાધીને ચાલી-ચાલીને પગે ગોટલો ચઢ્યો હતો. રસ્તા વચ્ચે જ મસમોટો ચોતરો જોયો. તે જોઈ લાંબી મજાની ઊંઘ ખેંચી લેવાનું મન થયું

          વળી, એને તો રમવું હતું પાંચીકે, કરવી હતી ગોરો, નહાવું હતું નદીએ અને સાંભળવું હતું અંધશાળાનું ભજન પણ મા એને ખેંચ્યે જતી હતી. પુષ્પબહેન વાટ જ જોતાં હતાં  પરોઢિયેથી, આ સરિતા ને સમીર !… મૂઆં આવ્યાં છે ત્યારથી મારાં સિનેમા-નાટક સુકાઈ ગયાં છે… પાડોશમાં કામ કરતી માણેકે કહ્યું હતું કે લાવી આપીશ એક છોકરી તમારાં છોકરાંને સંભાળવા. એટલે પુષ્પાબહેન કંઈક અધીરાઈથી ને બેચેનીથી જ વાટ જોતાં બેઠાં હતાં.

     અન ત્યાં તો રાધી એમની સામે આવી ઊભી. પુષ્પાબહેન જરા ખમચાયાં. આ આવડી અમથી આઠ-દસ વરસની છોડી ! એ લુખ્ખા અવાજે બોલી ઊઠ્યાં, ‘આ…આ… છોકરી ?’

     ‘મારી છોકરી રાધી. બાબા-બેબીને સારી રીતે સંભાળશે. કોઈ વસ્તુને હાથેય નહીં અડાડે. બધું જ કામ કરશે.’ માણેકે એકી શ્વાસે સિફારસ કરી દીધી.

     રાધી કાંઈ બોલતી નહોતી. એની મા કામે જતી ત્યારે ક્યારેક એ એની સાથે જતી. બંગલાની સજાવટ, ભરપૂર ઘી-તેલ-મસાલાથી મઘમઘતી રસોઈ, નોકર-ચાકર, આ બધાથી એ અજાણ નહોતી. આવા કોઈ ઘરમાં પોતે જન્મી હોત તો મજા પડત એમ એને થઈ આવતું. હવે એ બંગલાવાળી થવાની હતી. બાગમાં બાબાગાડી લઈ આવનાર સફેદ સાડલાવાળી કાળી આયા જેવી…. એ આયાઓને યાદ કરવાનો રાધી ક્યારનો પ્રયત્ન કરતી હતી પણ અત્યારે એને કાંઈ જ સાંભરતું નહોતું, સૂઝતું નહોતું. ગળામાં  ડૂમો ભરાઈ આવતો હતો. બે વરસ પહેલાં નિશાળે મૂકી ત્યારે પણ એને આવું જ કાંઈક થતું હતું. જો કે પછી નિશાળમાં એ કદીયે ગઈ નહોતી. એ તંદ્રામાંથે જાગી ત્યારે એણે સાંભળ્યું:

     ‘પંદર દિવસ હું કામે જોઈશ અને પછી નક્કી કરીશ અને એના માથામાં જૂ બૂ તો નથીને મારી બઈ ! અને પેલા ગોઠણે એને શું થયું છે?’

     ‘જરા લાગ્યું છે. ખરજવું નથી.’ શેઠાણીનું ધ્યાન ગોઠણે ગયું છે એ જોઈ ચમકી. ફાટેલ ઘાઘરી ઢાંકી એ બેઠી.

     પછી પગારને બાબતમાં માણેક ને શેઠાણી વચ્ચે રકઝક ચાલી. શેઠાણી આપશે ને મા લેશે. રાધીને થયું, પૈસાને કારણે સોદો અટકે તો સારું… ઘેર જઈ સહિયરો સાથે…

     દસ રૂપિયામાં આખા દિ’ માટે છોકરી મળી તેથી પુષ્પાબહેન ખુશ હતાં.

     ‘બેસ બેસ માણેક, ચા પીને જજે. હવે તું રાધીની જરાય ચિંતા ન કરીશ. અમે એને કાંઈ નોકરની જેમ નહીં રાખીએ. અમારા ઘરની રીત જ જુદી. મહિનામાં તો એ એવી સુધરી જશે !’

     ‘તમારે ખોળે મૂકી છે. એકની એક છે. ને તેમાં વળી ભોળી…’

     અને ત્યાં શેઠ આવ્યા. માણેક રાધીને તાડૂકી, ‘પાડાની જેમ બેસી શું રહી છે? ઊઠ, શેઠ આવ્યા.’

     રાધીને જોઈ વસંતભાઈ ખુશ થયા. સવાર થતાં જ પોતાનું કામ પડતું મૂકી સરિતા-સમીરને ફરવા લઈ જવા પડતાં. સરિતાની બાબાગાડી ખેંચવી પડતી. ગમે તેમ હડી કાઢતા સમીરને સાચવવો પડતો હતો. રસ્તે વળી દોડ, ઢીંગલી, ચૉકલેટ, કાંઈક ને કાંઈક અપાવવું પડતું. એ કંટાળ્યા હતા. સંકોચથી ઊભેલી રાધીને એમણે કહ્યું, ‘સરિતાને બાબાગાડીમાંથી લઈ લે જો, ચડ્ડી તો નથી બગડીને !’

     માણકને થયું, શેઠ સારા લાગે છે… પણ આ રાધી બે છોકરાંને શી રીતે સંભાળી શકશે?… ઊચકતાં પાડી દેશે તો?…

     પણ હવે સરિતા પડે કે સમીર રડે તેની વસંતભાઈને પરવા નહોતી. એ છૂટા હતા. હવે સવારે નવરાશ મળશે. સાંજે પુષ્પા સાથે ફરવા જઈ શકાશે.

     કોઈક કીડાને ભોંકતો સમીર માટીમાં બેઠો હતો. સરકી જતી ગાડીને એક હાથે ઝાલી બીજા હાથે સરિતાને ઊંચકવા રાધી મથતી હતી. સરિતા રડતી હતી. વચ્ચે જ રાધીની નજર સમીર ભણી ગઈ. એ મહાશય માટી મોંમાં નાંખતા હતા. સરિતાને છોડી રાધી સમીર ભણી દોડી. સરિતાનો ખરજવાનો જખમ દેખાઈ જતો હતો. સરિતાનો ભેંકડો તારસ્વર પકડતો જતો હતો. રાધીની ગભરામણ વધ્યે જતી હતી.

           ચાના ઘૂંટડા ભરતી માણેક આ બધું જોતી હતી. એણે પુષ્પાબહેનને કહ્યું, ‘જોજોને, બે દિવસમાં તે પાકી ઘડાઈ જશે ! તમારે બહુ ભલો હાથ વાટકો થઈ રહેશે.’

     પુષ્પાબહેનના મનમાં ટાઢક હતી: હવે સિનેમા, નાટક, ફરવાનું… સાડીઓ બગડશે નહીં… પતિના ચીડિયા ઓછા થશે…. હવે તો એમની સાથે બનીઠનીને મિત્રોના ઘેર પણ જઈ શકાશે. અગાઉનું નફકરું પ્રણયજીવન પાછું ફરી પાછું આવશે.

     પુષ્પાબહેનના મોં પર સમાધાનનું સ્મિત હતું અને પોતાની આવકમાં રૂપિયા દસનો ધરખમ વધારો થવાનો છે એ વાતથી માણેકના મોં પર સુખની છાંય વર્તાતી હતી.

     (શ્રી અરવિંદ ગોખલેની મરાઠી વાર્તાને આધારે)

 

Posted in miscellenous

MUNISHREE TARUNSAGARAJI

દુ:ખ હઠીલું મહેમાન છે. જો તે તમારા ઘેર આવવા નીકળી પડ્યું હોય તો પહોંચશે જરૂર. જો તમે આ મહેમાનને ઘરે આવતા જોઈ દરવાજો બંધ કરી દેશો તો તે પાછળના દરવાજેથી આવી જશે. પાછળનો દરવાજો બંધ કરી દેશો તો છત ફાડીને, નહીં તો ફર્શ ઉખેડીને આવી જશે. હઠીલું મહેમાન છે ને ! એટલે જીવનમાં સુખની જેમ દુ:ખનું પણ સ્વાગત કરો. દુ:ખની મહેમાનગતિ માટે તૈયાર રહો. એવું વિચારીને કે પેલા દિવસો નથી રહ્યા તો આ દિવસ પણ નહીં રહે.

–પૂ.મુનિશ્રી તરુણસાગરજી

’સુવિચાર ’એપ્રિલ-2017 /પાનુ: 30

 

 

 

 

પૂજ્ય  મુનિશ્રી તરુણસાગરજી

Posted in miscellenous

ગોઠવણી  

Gothavani

ગોઠવણી                  

સુવિચાર /એપ્રિલ 2017/પાનું:28

એક અધિકારી ઘરે બેસીને એક અગ્ત્યની મિટિંગને તૈયારી કરી રહ્યા હતા. એમનો પાંચ  વર્ષનો દીકરો વારે ઘડીએ આવીને એમને ડિસ્ટર્બ કરતો હતો. હોડીવાર આવું ચાલ્યા કર્યું. છોકરાને સમજાવ્યો પણ એ માન્યો નહીં એટલે અધિકારીએ કંટાળીને એક રસ્તો કાઢ્યો. એમણે એક છાપું શોધી કાઢ્યું. એના પર દુનિયાનો નકશો ચિતરેલો હતો. એમણે એ છાપાનાટુકડે ટુકડા કરી નાખ્યા અને પછી દીકરાને એ ફરી વ્યવસ્થિત ગોઠવીઆપવાનું કહ્યું. એમને થયું કે છોકરો આ નકશો  ગોઠવવામાં બે-ચાર કલાક સુધી વ્યસ્ત થઈ જશે અને એ દરમિયાનએ પોતાની મિટિંગનું કામ પૂરું કરી દેશે.

અરે ! આ શું! છોકરો તો ત્રણેક મિનિટમાં જ નકશો ગોઠવીને પિતા પાસે હાજર થઈ ગયો. પિતાને આશ્હર્ય થયું. કલાકોનું કામ આ છોકરાએ મિનિટોમાં કઈ રીતે કરી નાખ્યું? એમણે એને કારણ પૂછ્યું. નાનકડા બાળકે જવાબ આપ્યો,  “પપ્પા, આની પાછળની બાજુએ એક માણસનું ચિત્ર હતું. એટલે મેં કાગળને ઊલટાવીને આખો માણસ બનાવી દીધો. માણસ બરાબર ગોઠવાઈ ગયો તો આખી દુનિયા પણ બરાબર ગોઠવાઈ ગઈ. ”

જીવનનું પણ આવું જ છે. બહુ મુશ્કેલ જણાતા જેવનના કોયડા આ જ રીતે બુદ્ધિ વાપરીને ઉકેલીશકય છે. કોયડો ભલે ગમે તેવો વિકટ હોય પણ આપણને બાજી બાજી ખેલતાં આવડવું જોઈએ. જીવનની બાજીમાં તમે તમારી જાતને બરાબર ગોઠવો તો જીવન પણ બરાબર ગોઠવાઈ જશે અને એ રીતે આખી દુનિયા પણ.

–રાજ ભાસ્કર

===================================

Posted in miscellenous

ખૂશબૂમાં ખીલેલાં ફૂલ હતાં….

KHUSHABOOMAA……..

ખૂશબૂમાં ખીલેલાં ફૂલ હતાં

સંપાદન: સુરેશ દલાલ

—————————————————–

‘મરીઝ’

પાનું: 41

એક જ જવાબ દે, મારો એક જ સવાલ છે;

આ મારા પ્રેમ વિશે તારો શું ખ્યાલ છે.

વર્તમાનમાંથી નીકળી ભાવિ તરફ જવું,

બાકી કશી જીવનની ગતિ છે ન ચાલ છે.

આ આજના ભરોસે મને માન આપ ના,

કોને ખબર કે શું મારી આગામી કાલ છે.

પૂરાં કરો વચનજે દીધાં આજકાલનાં,

મારીય જિંદગાની હવે આજકાલ છે.

બસ એક નજર સચેત—તો વૈભવ બધા મળે,

બસ એક નજર ચૂકો તો બધું પાયમાલ છે.

એવા કોઈ વિરાટની સંગત મળે તો વાહ,

જે માને પોતે દીન હોવા છતાં પણ દયાલ છે.

==========================

(2)

પાનું: 42

એ રીતથી છવાઈ ગયા છે ખયાલમાં;

આવેશને મેં ગણી લીધો છે વહાલમાં

તારા વચનનો કેટલો આભાર માનીએ,

વરસો કઠણ હતાં તે ગયાં આજકાલમાં.

સારું છે એની સાથે કશી ગુફતગુ નથી,

નહિતર હું કંઈક ભૂલ કરત બોલચાલમાં.

કરતો હતો જે પહેલાં તે પ્રસ્તાવના ગઈ,

લઈ લઉં છું એનું નામ બોલચાલમાં.

લય પણ જરૂર હોય છે, મારી ગતિની સાથ,

હું છું ધ્વનિ સમાન જમાનાની ચાલમાં.

મુજ પર સિતમ કરી ગયા મારી ગઝલના શેર,

વાંચીને એ રહે છે બીજાના ખ્યલમાં.

એ ‘ના’કહીને સહેજમાં છૂટી ગયા ‘મરીઝ’,

કરવી ન જોઈતી’તી ઉતાવળ સવાલમાં.

==================================

(3)

પાનું: 43

એ રીતે સાથ દે છે સદા એક ક્ષણના દોસ્ત;

પગલાં બની ગયાં છે તમારા ચરણના દોસ્ત.

ઊભરો રહે ન દિલમાં ન બદનામીઓનો ડર,

શોધું છું ભેદ કહેવાને નબળાં સ્મરણના દોસ્ત.

એના લીધે નિભાવી લીધી કંઈક દોસ્તી,

બાકી અમે અહીં હતા બસ એક જણના દોસ્ત.

ઓ દોસ્ત, કોઈ દોસ્તનો અમાં નથી કસૂર,

વાતાવરણ બનાવે છે, વાતાવરણના દોસ્ત.

જઈને વતનમાં એટલું જોયું અમે ‘મરીઝ’,

મોટા બની ગયા છે બધા બાળપણના દોસ્ત.

(4)

પાનું: 44

એવો કોએ દિલદાર જગતમાં નજર આવે;

આપી દે મદદ કિંતુ ન લાચાર બનાવે,

હમદર્દ બની જાય જરા સાથમાં આવે;

આ શું કે બધા દૂરથી રસ્તા જ બતાવે !

શું એને ખબર, કોની નજર પ્યાસી રહી ગઈ?

જે ભેજમાં ચાલે અને પાલવ ન ઉઠાવે.

એ સૌથી વધુ ઉચ્ચ તબક્કો છે મિલનનો,

કહેવાનું ઘણું હો ને કશું યાદ ન આવે.

વાતોની કલા લ્યે કોઈ પ્રેમીથી તમારા,

એક વાત કરે એમાં ઘણી વાત છુપાવે.

રડવાની જરૂરત પડે ત્યાં સૂકાં નયન હો,

ને હસતો રહું ત્યાં જ જ્યાં હસવું નહિ આવે.

છે મારી મુસીબતનું ‘મરીઝ’ એક આ કારણ,

હું મુજથી રૂઠેલો છું, મને કોણ મનાવે?

==============================

(5)

પાનું:45

કુદરતના ખેલ હાથમાં આવી નહીં શકે;

કળીઓને ગલપચીથી હસાવી નહીં શકે.

એવા કોઈ સમયને ઝંખું છું રાતદિન,

તું આવવાને ચાહે  ને આવી નહીં શકે.

મારા કવનનું આટલું ઊંડું મનન ન કર,

કંઈ યાદ થઈ જશે તો ભુલાવી નહીં શકે.

ના માંગ એની પાસે ગજાથી વધુ જીવન,

એક પળ એ એવી દેશે વિતાવી નહીં શકે.

વસવું જ હો તો જા જઈ એના જીવનમાં વસ,

તારા જીવનમાં એને વસાવી નહીં શકે.

આંખો નિરાશ, ચેહરે ઉદાસી આ શું થયું?

જા, હમણાં તારો હાલ સુણાવી નહીં શકે.

અંતિમ દર્દ હોય તો આવે છે સ્તબ્ધતા,

સાચો વિરહ છે એ જે રડાવી નહીં શકે.

તે વેળા જાણજે હવે તારી નથી જરૂર,

જ્યારે તને કશુંય સતાવી નહીં શકે.

ઝાહેદ સહજપણે જરા મારાથી વાત કર,

કરશે અગર દલીલ તો ફાવી નહીં શકે.

એનો પ્રકાશ આગ નથી તેજ છે ‘મરીઝ’,

આશાના દીપ કોઈ બુઝાવી નહીં શકે.

(6)

પાનું:46

કુદરતનું રમ્ય મૌન ઘડીભર મને મળે;

કરવી છે કંઈક વાત તમારી ઝબાનમાંઝબાનમાં.

ઓ દિલના દર્દ, જોઈએ એવી વિચિત્રતા,

ખુદ એમનાથી ભૂલ હો જેના નિદાનમાં.

ઉપરથી જો જુઓ તો હું રઝળું છું ચોતરફ,

જાણેછે કોણ! હું છું હજી મારા સ્થાનમાં.

એનો હિસાબ થાશે ક્યામતના દિવસે,

ચાલે છે એવું ખાતું સુરાની દુકાનમાં.

ઈઝ્ઝત એ શું કે જેનો સ્થિતિ પર મદાર હો,

દુનિયાથી પર બને તે રહે છે સ્વમાનમાં.

આગળ જતાં એ ખૂનનાં આંસુ બની ગયાં,

એ ખૂન જે રહી ન શક્યું ખાનદાનમાં.

તોફાન ક્યાં જગતનાં અને ક્યાં અમે ‘મરીઝ’,

દરિયાનું જોર ખાલી થયું છે સુકાનમાં.

હો ગુર્જરીની ઓથ કે ઉર્દૂની ઓ ‘મરીઝ’,

ગઝલો ફક્ત લખાય છે દિલને ઝબાનમાં.

——————————————-

(7)

પાનું47

ખબર પડી કે છૂટી જાશે આજકાલમાં ગાંઠ;

હ્રદયને ભૂલી ગયા, વાળીને રૂમાલમાં ગાંઠ.

ન દિલમાં ગૂંચ છે કોઈ, ન છે ખયાલમાં ગાંઠ;

પણ  એની સામે રહે છે બધા સવાલમાં ગાંઠ.

નજર અમારી તો ઊંચી છે, અમને જાણ નથી,

કે કોણ બાંધી રહ્યુ6 છે, અમારી ચાલમાં ગાંઠ.

ન શ્વાસ સહેલથી ખેંચાય છે, ન દમ નીકળે,

ગળામાં કેવી આ બાંધી તમે વહાલમાં ગાંઠ !

પણ એને ખોલવા નવરાશ છે ન હિંમત છે,

મને ખબર છે કે ક્યાં ક્યાં છે મારા હાલમાં ગાંઠ.

તમારી યાદના ફેરાઓ કેવા મંગળ છે !

હજાર બાંધીને છોડી દીધી ખયાલમાં ગાંઠ.

જીવનની દોરી ઉભયની બહુ નિકટ થઈ ગઈ,

પડી જવાની હશે એમાં આજકાલમાં ગાંઠ.

’મરીઝ’ ગાળીને એમાં જ પી રહ્યા છો શરાબ,

કદી ન પીવાની વાળી’તી જે રૂમાલમાં ગાંઠ ?

(8)

પાનું :48

ગઝલમાં સૌ વિચારોમારા દર્શાવી નથી શકતો.

ઘણું સમજું છું એવું જે હું સમજાવી નથે શકતો.

ન સ્પર્શે કોઈ અવગણના કદી પણ મારા ગૌરવને,

કે હું ઉપકાર છું એવો જે યાદ આવી નથી શકતો

તમે આવ્યાં હતાં પાછા જવાને તો ભલે જાઓ,

તમે મારું જીવન છો તમને થોભાવી નથી શકતો.

તમે કાલે હતાં કેવાં અને આજે થયાં કેવાં,

તમારી સાથ પણ હું તમને સરખાવી નથી શકતો.

બહાનું કેમ શોધું હું ‘મરીઝ’એના મિલન કાજે,

નિખાલસ છું હું તેથી વાત ઉપજાવી નથી શકતો.

=====================================

(9)

પાનું: 49

જાહે એ દમામ કે પાસ આવવા ન દે;

અંદરથી એ સંભાળ કે છેટે જવા ન દે.

છોડ એવા શ્વાસને કે કશો એમાં દમ નથી,

જે મોતનો પસીનો સૂકવવા હવા ન દે.

મનદુ:ખ થશે જરામાં કે ઊર્મિપ્રધાન છું,

તારી બધીય વાત મને જાણવા ન દે.

તુજ દર્દ જોઈએ છે મગર આટલું નહિ,

થોડી કચાશ કર, મને પૂરી દવા ન દે.

એના ઈશારા રમ્ય છે પણ એને શું કરું?

રસ્તાની જે સમજ દે, અને ચાલવા ન દે.

એવા કોઈ દિલેરની સંગત દે, ઓ ખુદા,

સંજોગને જે મારું મુકદ્દર થવા ન દે.

એ અડધી મૌત કષ્ટ બની ગઈ છે પ્રાણપર,

જે ઊંઘ પણ ન આપે અને જાગવા ન દે.

આનંદ કેટલો છે બધી જૂની યાદમાં,

કિંતુ સમય જો એમાં ખ્યાલો નવા ન દે.

કેવો ખુદા મળ્યો છે ભલા શું કહું ‘મરીઝ’,

પોતે ન દે, બીજાની કને માગવા ન દે.

પાનું:50

જીવનભરનાં તોફાન ખાળી રહ્યો છું.

ફક્ત એના મોઘમ ઈશારે ઈશારે.

ગમે ત્યાં હું ડૂબું , ગમે ત્યાં હું નીકળું.

છે મારે પ્રતીક્ષા કિનારે કિનારે.

અહીં દુ:ખની દુનિયામાં એક રંગ જોયો,

ભલે સુખનું જગ હો પ્રકારે પ્રકારે.

સુજનની કબર કે ગુનેગારની હો.

છે સરખી ઉદાસી મઝારે મઝારે.

હ્રદય મારું વ્યાપક, નજર  મારી સુંદર,

કલા મારી મોહક વિચારે વિચારે.

નથી આભને પણ કશી જાણ એની,

કે મેં ચાંદ જોયા સિતારે  સિતારે

અમારાં બધાં સુખ અને દુ:ખની વચ્ચે,

સમયના વિના કંઈ તફાવત ન જોયો.

બધીયે મજાઓ હતી રાતે રાતે,

ને સંતાપ એનો સવારે સવારે.

નથી ઝંખના મારી ગમતી  જો તમને,

તો એનું નિવારણ તમારું મિલન છે.

તમે આમ અવગણના કરતા જશો તો,

થતી રહેશે ઈચ્છા વધારે વધારે.

અમસ્તો અમસ્તો હતો પ્રશ્ન મારો,

હકીકતમાં કોની છે સાચી બુલંદી.

જવાબ એનો દેવા ઊઠી આંગળીઓ,

તમારી દિશામાં મિનારે મિનારે.

જગતમાં છે લ્હાવા કદમ પર કદમ પર,

ફક્ત એક શરત છે ગતિમાન રહેવું.

નવા છે મુસાફિર વિસામે વિસામે,

નવી સગવ/દો છે ઉતારે ઉતારે.

મરણ કે જીવન હો એ બંને સ્થિતિમાં,

’મરીઝ ’એક લાચારી કાયમ રહી છે.

જનાજો જશે તો જશે કાંધે કાંધે,

જીવન પણ ગયુ*છે સહારે સહારે .

—————————————-

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in miscellenous

જન્મ દિવસ

આ માસમાં જેમનો જન્મ દિવસ આવે છે તે સાહિત્યકારોની યાદી

**1લી માર્ચ,1944 મફત જીવરામ ઓઝા

અવસાન: 28/12/1997

**9 માર્ચ, 1986 નવલરામ લક્ષ્મીરામ પંડ્યા

(અવસાન: 7મી ઓગષ્ટ, 1888

**રમણભાઈ મહીપતરામ નીલકંઠ  (  13મી માર્ચ 1868)          (અવસાન: 6ઠ્ઠી માર્ચ 1928)

**ન્હાનાલાલ દલપતરામ કવિ.16મી માર્ચ, 1877

(અવસાન: 9 /01/1946)

**વિશ્વનાથ મગનલાલ ભટ્ટ

(20 માર્ચ,1898 ) અવસાન:27/11/1968

**ત્રિભોવનદાસ પુરુષોત્તમદાસ લુહાર

(22માર્ચ,1908)

અવસાન: 13/01/1997

Posted in miscellenous
વાચકગણ
  • 304,067 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 285 other followers

તાજા લેખો
તારીખીયું
જુલાઇ 2018
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« માર્ચ    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો