‘ગની દહીંવાળાની ચૂંટેલી ગઝલો’

જખ્મો હસી રહ્યા છે

 

વરસે છે મેઘ પુષ્પો રંગત ધરી રહ્યાં છે,

આંખો રડી રહી છે, જખ્મો હસી રહ્યા છે.

હું  નિજને ખોઈ સઘળું પામી ગયો પ્રણયમાં,

લોકો મને તમારો કહી ઓળખી રહ્યા છે.

હર દૃશ્યમાં તમોને અદૃશ્ય જોઉં છું હું,

હર સાદમાં તમારા પડઘા પડી રહ્યા છે.

છે મારી કલ્પનાની સાથે વિચાર તારા,

જાણે પથિકની પાછળ રસ્તા પડી રહ્યાં છે.

શંકાને સાથ લીધી છે તેં જીવન-સફરમાં,

પગ તેથી ઓ મુસાફર ! પાછા પડી રહ્યા છે.

ટાઢા દિલે સભામાં બેસી શક્યો ન દીપક,

સંતાપવા પતંગો ટોળે મળી રહ્યા છે.

છે કામમાં, ‘ગની’ને બોલાવશો ન કોઈ,

ચીરાએલા હ્રદયને બખિયા ભરી રહ્યા છે.

====================================

તમન્ના

બનાવટની મધુરતામાં કટુતા પારખી જાશું,

નિખાલસ પ્રેમથી પશે જગત, તો ઝેર પી જાશું.

અમારી દૃષ્ટિએ છે પાપ પડતીમાં પડી રહેવું,

પુન:  વ્હાણે પ્રગટશું, સાંજના જો આથમી જાશું.

સજાવીશું તમન્નાઓની મહેફિલ એક દી જોજો,

ધરા ત્યારે ગગન બનશે, અમે તારા બની જાશું.

જીવનની ડાળ ઉપર પુષ્પ રૂપે ફોરશું, કિન્તુ

મધુકર વૃત્તિઓની સામે કંટક પણ બની જાશું.

અમે ઓ રાહબર ! આગળ ધપીશું તવ નજર રૂપે,

નથી કંઈ કાફલાની ધૂળ કે પાછળ રહી જાશું.

પડીશું તો ગગનના ઘૂમટેથી મેહુલા રૂપે,

ઉરે ફળની તમન્ના લૈને માટીમાં મળી જાશું.

પતંગાની અગન લઇને ‘ગની’,

                         કંઇ શોધીએ શાતા;

દીસે છે દૂર પેલી જ્યોત, ત્યાં જઇને બળી જાશું.

=============================================

બીડું

 

એક ‘બીડું’ છે હ્રદય આવ ઉઠાવી લઇએ,

ઈશ પાસેથી જગત આખું પડાવી લઇએ.

આપણે નેહ-ભરી આંખમાં જઇને વસીએ,

વિશ્વને દર્દભર્યા દિલમાં વસાવી લઇએ.

આ છે ઈર્ષ્યા ને અદેખાઈના દવની દુનિતા,

શક્ય હો ત્યાંથી મહોબતને બચાવી લઇએ.

દિલના વાજિંત્ર ઉપર હાથ હતાશાનો ફરે–

તે પ્રથમ પ્રેમનો એક રગ બજાવી લઇએ.

બાગમાં વિશ્વના સૌંદર્ય-નિરૂપણ કરવા,

દિલમાં, દૃષ્ટિમાં વસંતોને વસાવી લઇએ.

ખૂબ વ્યાપ્યો છે જગે બુદ્ધિએ સર્જેલ પ્રકાશ,

લાગણીના ય અધિક દીપ જલાવી લઇએ.

દિલના જખ્મોની ઝલક દિલમાં ઢબૂરી દઈને,

દર્દને પીડના પડદામાં છુપાવી લઇએ.

શિર ઉઠાવી કોઈ મગરૂર શિખરની સામે,

કોઇ તરણાના નમન કાજ નમાવી લઇએ.

અંગુલિ પ્રેમની સ્પર્શે જો દિગંતોને ‘ગની’,

જિંદગી પરથી અમે હથ ઉઠાવી લઇએ.

============================================

 

સ્વજન સુધી

 

દિવસો જુદાઈના જાય છે

                  એ કશે જરૂર મિલન સુધી;

મને હાથ ઝાલીને લઈ જશે,

                  હવે શત્રુઓ સ્વજન સુધી.

ન ધરા સુધી, ન ગગન સુધી,

                  નહીં ઉન્નતિ, ન પતન સુધી;

અહીં આપણે તો જવું હતું,

                   ફક્ત એકમેકના મન સુધી.

હજી પાથરી ન શક્યું સુમન

                    પરિમલ જગતના ચમન સુધી,

ન ધરાની હોય  જો  સંમતિ,

                        મને લૈ જશો ન ગગન સુધી.

છે  અજબ  પ્રકારની  જિંદગી,

                કહો એને પ્યારેની જિંદગી,

ન રહી શકાય જીવ્યા  વિના,

 

            ન ટકી શકાય જીવન સુધી.

તમે રાંકનાં છો રતન સમાં,

                  ન મળો હે અશ્રુઓ ધૂળમાં;

જો  અરજ  કબૂલ  હો આટલી,

                  તો હ્રદયથી જાઓ નયન સુધી.

તમે રાજરાણીનાં  ચીર  સમ,

                  અમે સાથ દઇએ કફન સુધી.

જો હ્રદયની આગ વધે ‘ગની’,

                  તો ખુદ ઈશ્વરે જ કૃપા કરી,

કોઇ શ્વાસ બંધ કરી ગયું,

                  કે પવન ન જાય અગન સુધી.

 

 

વિશે

I am young man of 77+ years

Tagged with:
Posted in miscellenous

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 529,189 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 274 other followers

તારીખીયું
ફેબ્રુવારી 2014
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
2425262728  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: