કાંટાળો મારગ// આશા વીરેન્દ્ર/જન્મભૂમિ પ્રવાસી. 10/11/2013

આસવ

કાંટાળો મારગ/આશા વ્વેરેન્દ્ર

                               કાંટાળો મારગ

            બ્રિજેશ પૂરી નિષ્ઠા અને ઇમાનદારીથી રેલવેમાં ટીસીની નોકરી કરે. કોઈ મુસાફર ટિકિટ વગર હોય અથવા બીજા કોઈ પણ ગુનાસર પકડાય તો કાયદેસર રીતે જે રકમ થતી હોય એની રસીદ ફાડીને આપી દે. બે નંબરની કમાણીની વાત જ નહીં. એની સાથે કામ કરતો સોહમ હંમેશાં એની મજાક ઉડાવતો, ‘તારા જેવા રાજા હરિશ્વન્દ્રના અવતારને લીધે જ ‘મેરા ભારત મહાન’ કહેવાતું હશે. મારું માન, આપણું તો કામ જ એવું છે કે ‘ઉપર’ ની કમાણી વિના માત્ર રેલવેના પગારમાં કંઈ ન વળે.’

            એવી ‘ઉપર’ની કમાણી તને મુબારક. મારા બાપદાદાના સંસ્કારોએ મને સચ્ચાઈના રસ્તે ચાલતાં શીખવ્યું છે. તને તારી ચાર પૈડાંની મોટરમાં જે નહીં મળતો હોય એનાથી વધુ આનંદ મને મારી બે પૈડાંની સાઇકલ ચલાવવામાં મળે છે.’

            બાળકો નાનાં હતાં ત્યાં સુધી તો બ્રિજેશને પોતાના સિદ્રાંત મુજબ જીવવામાં ખાસ કશી મુશ્કેલી નહોતી પડી, પણ સત્યેન અને શ્રેયા શાળામાં જવા માંડ્યાં એને પોતાના મિત્રોને પોટેટો ચિપ્સનાં પૅકેટ અને ઇમ્પોર્ટેડ ચૉક્લેટો લાવતાં જોવા માડ્યાં ત્યારથી બધી તકલીફની શરૂઆત થઈ. ‘મમ્મી, મારે આજે લંચ બૉક્સમાં થેપલાં ને છૂંદો નથી લઈ જવાં. મને દસ રૂપિયા આપજે , હું ક્રીમ બિસ્કિટનું પૅકેટ લઈશ.’

             મોટા ભાઈને આવી માગણી કરતો જોઈ શ્રેયા પણ પપ્પા પાસે પહોંચી જતી. ‘પપ્પા, મારા ક્લાસમાં રાશિ છે ને એના ડબ્બામાં કાજુ, બદામ, દ્રાક્ષ અને રંગબેરંગી પીપરચૉક્લેટ ખાઈને દાંત સડી જશે તો દાંતના ડૉક્ટર પસે જવું પડશે. ડૉક્ટર ઇંજેક્શન આપીને દાંત પાડશે. બોલ, પડાવવો છે?’

             બ્રિજેશને ખબર હતી કે આવી બધી વાતોથી છોકરાં બહુ લાંબો સમય ફોસલાવાનાં નથી, પણ એ પણ લાચાર હતો. છોકરાંની વધતી જતી ફરમાઇશ, એના ટૂંકા પગારમાં સુધાને ઘર ચલાવવામાં પડતી મુશ્કેલી અને બાળકોનું મોંઘું થતું જતું ભણતર આ બધાને કારણે બ્રિજેશ માનસિક તાણ અનુભવતો. એને પોતાની જાત પ્રેત્યે નફરત થઈ આવતી. ‘બાળકોની નાની એવી માગણી પણ હું સંતોષી નથી શક્તો. સુધાને બાર મહિને એક સારી સાડી અપાવવાની પણ મારી તાકાત નથી. ધિક્કર છે મને !’

             એમાં વળી હમણાં થોડા દિવસથી સત્યેન અને શ્રેયા બન્નીએ કપવાળા આઇસક્રીમનું રટણ ચાલુ કર્યું હતું.

             ‘પપ્પા, દિવ્યેશ કહેતો હતો કે કપમાં સ્ટ્રોબેરી, ચૉકોચિપ્સ, બટરસ્કૉચ એવા જાતજાતના આઇસક્રીમ મળે અને એ એટલા મસ્ત હોય છે કે મોઢામાં મૂકીએ ત્યાં ઓગળી જાય.’ સત્યેનની વાત હજી પૂરી થાય ન થાય ત્યાં શ્રેયા એનું શર્ટ ખેંચતાં પૂછતી, ‘ક્યારે અપાવશો પપ્પા ?’

              ‘જુઓ, મને આઇસક્રીમ ખવડાવવાનો વાંધો નથી, પણ કપવાળા આઇસક્રીમમાં એ લોકો કંઈક એવું નાખે છે કે જેને કારણે ટૉંસીલનું ઑપરેશન કરાવવું પડે એના કરતાં પેલા ટોકરીવાળા ચાચા લાકડીવાળી કુલ્ફી લઈને નીકળે છે ને એ સારી.’

             છોકરાંને પટાવવા બ્રિજેશને ઘણાં બહાનાં મળી રહેતાં. બન્નેના નિરાશ ચહેરા જોઈને જીવ પણ બળતો, પણ શું થાય ? એક દિવસ સુધાને સખત મથું દુખતું હતું. ઘરમાં ક્રોસીન હતી નહીં. બ્રિજેશ કહે,

            ‘નાકા સુધી જતો આવું ને ક્રોસીન લેતો આવું.’

             બન્ને છોકરાં સાથે થયાં, ‘પપ્પા, અમને પણ લઈ જાવ.’

             દવાની દુકાને સારી એવી ભીડ હતી. બન્ને બાલકોને એક બાજુ ઊભાં રાખી એ દવા લેવા ગયો. પાછો આવ્યો ત્યારે સત્યેન દેખાયો નહીં. એણે પૂછ્યું, ‘ભાઈ ક્યાં?’ શ્રેયાએ સામેની કૉલ્ડ ડ્રિંક્સની દુકાન તરફ આંગળી ચીંધી. બ્રિજેશે એ તરફ જોયું ને એને ઝાળ ચઢી. સોહમ સત્યેનને કપવાળા આઇસક્રીમ અપાવી રહ્યો હતો. એના હાથમાં બીજો એક કપ હતો એ એણે હસીને શ્રેયાને બતાવ્યો અને પોતાની તરફ આવવાનો ઇશારો કર્યો. બ્રિજેશને લાગ્યું કે જાણે સોહમ ભરબજારમાં એનાં કપડાં ઉતારી રહ્યો હતો. રસ્તો ઓળંગીને એ સામે પહોંચ્યો ત્યાં સુધીમાં સત્યેને પ્લાસ્ટિકની ચમચીથી આઇસક્રીમ ખાવાનું ચાલુ પણ કરી દીધું હતું.

            બન્ને બાળકોએ ઘરે જઈને ખુશ થતાં થતાં મમ્મીને સોહમ અંકલે આઇસક્રીમ અપાવ્યાની વાત કરી એ સાથે જ બ્રિજેશનો ક્રોધ ભભૂકી ઊઠ્યો. એના અહમ્ પર સોહમે ઘા કર્યો હતો. એ ઘાંટો પાડીને કહેવા લાગ્યો,

            ‘છોકરાં, તમારા પપ્પા બહુ ગરીબ છે, બહુ ખરાબ છે, એ તમને ચૉકલેટ નથી અપાવતા, આઇસક્રીમ નથી અપાવતા, એ વધારે પૈસા નથી કમાતા, એના કરતાં ચાલો, તમને સોહમ અંકલને ઘરે જ મૂકી જાઉં. એ રોજ તમારે જે જોઈતું હશે તે ખવડાવશે.’

            સત્યેન-શ્રુતિ બન્ને ડઘાઈ ગયાં. ગભરાઈ ગયાં. બન્નેને લાગ્યું કે એમનાથી બહુ મોટી ભૂલ થઈ ગઈ છે ને એને લીધે જ પપ્પા નારાજ થઈ ગયા છે. સત્યેને કાન પકડતાં કહ્યું,

            ‘પપ્પા, સૉરી. હવે કોઈ દિવસ આઇસક્રીમ નહીં માગીએ ને પપ્પા, મેં અંકલ પાસે આઇસક્રીમ નહોતો માગ્યો, એમણે જ અપાવ્યો.’

             શ્રુતિની આંખો આંસુથી છલકાઈ ગઈ. ‘પ્લીઝ પપ્પા, અમને અંકલને ઘરે નહીં મૂકી આવતા. અમને તો અમારાં મમ્મી-પપ્પા જ બહુ ગમે છે.’ સુધા પણ કહેવા લાગી. ‘શું તમે પણ? અમે બધાં ખુશ છીએ. કશી ફરિયાદ નથી. મને મારા આદર્શવાદી પતિ માટે ગૌરવ છે. ફરી કદી આવી વાત નહીં કરતા.’

            પપ્પા પપ્પા કરતાં અને વીંટળાઈ વળેલાં બાળકોને છાતીસરસાં ચાંપતાં બ્રિજેશ વિચારી રહ્યો, ‘સત્યનો મારગ કાંટાળો છે એ સમજીને જ સ્વીકાર્યો છે, પણ એ માર્ગે ચાલતાં માસુમ બાળકોને કહ્યું, ‘ચાલો, આજે એવો આઇસક્રીમ ખવડાવું જેનાથી ટૉંસીલનું ઑપરેશન નહીં કરાવવું પડે.’

            સુધા પાલવથી પોતાનાં આંસુ લૂછતાં હસી પડી.

                     (સિદ્રેશ્વરની હિંદી વાર્તાને આધારે)

Advertisements
વિશે

I am young man of 77+ years

Tagged with:
Posted in miscellenous

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 260,823 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 286 other followers

તારીખીયું
ડિસેમ્બર 2013
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« નવેમ્બર   જાન્યુઆરી »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: