માતૃત્વના અનરાધાર વાત્સલ્યનો વરસાદ: ગોવિંદભાઈ દરજી/અખંડ આનંદ-ઑક્ટોબર નવેમ્બર,2013

 

માતૃત્વના અનરાધાર વાત્સલ્યનો વરસાદ: ગોવિંદભાઈ દરજી

[અખંડ આનંદ: ઑક્ટોબર-નવેમ્બર,2013: પાના:169 -170]

 

મારું વતન(મુ.પો. ઘોડાસર, તા.મહેમદાવાદ,જિ.ખેડા) માં પશીબા નામનાં વિધવાબ્રાહ્મણ રહે. પંડે સાવ એકલાં. તેમના એક દીકરા નરહરિભાઈ નડિયાદ રહે.  સંસ્કૃતના શિક્ષક. પ્રખર કર્મકાંડી.પશીબાને કહે, ‘બા, અમારી સાથે રહો ને.’

       ‘દીકરા, ના. હમણાં હાથપગ ચાલે છે ત્યાં સુધી મને વતનમાં રહેવા દો. હાથપગ ભાંગશે એટલે તમારે માથે પડવાની જ છું ને?’કહીને પશીબા બોખા મોંએ હસી પડતાં.

      એ હાસ્યમાં કેવળ નિર્દોષતા, નિર્મળતાનું ઝરણું વહે.

      પશીબા ચુસ્ત બ્રાહ્મણ. કોઈ તેમને ભૂલે-ચૂકે અડકી જાય તો આવી બન્યું. બરાડી ઊઠે,  ‘મારા રોયા, જોતો નથી કે શું?’

      ને બધાં તેમનાથી દૂર રહેતાં. ખાસ કરીને અડકી-સ્પર્શી ન જવાય તેની અમે બધા કાળજી લેતા. ઘણાને પશીબા પ્રત્યે અણગમો થતો. પણ હકીકત સાવ જુદી છે.

      મારા વતનથી ઘોડાસર માધ્યમિક શાળા આરંભાયેલી. એ સમયે જલાલુદ્દીન મીર નામના શિક્ષકની નિમણૂક થયેલી. તેમને બધા ‘મીર સાહેબ’થી જ ઓળખે. તેઓ અભ્યાસ પૂરો કરીને સીધા જ નોકરીએ જોડાયેલા. હજી નિકાહ પઢ્યા નહોતા. એટલે એકલરામ રહેવાનું થયું.

      અમારા ફળિયામાં ઘર રાખ્યું. આખું ફળિયું હિન્દુ વણિકોનું. છતાંય ‘મીર સાહેબ’બધા સાથે દૂધમાં સાકર ભળે તેમ ભળી ગયા ! હવે મુખ્ય સમસ્યા જમવાની હતી.

      એ વ્યવસ્થા પણ ગોઠવાઈ ગઈ. પશીબાને ઘેર… જેને જાણ્યું તેમના અચરજની સીમા ન રહી.

      મીર સાહેબે પશીબાને કહ્યું: ‘બા, હું જમું તેના બદલામાં નાણાં લેવાં પડશે.’

      પશીબાએ ના છૂટકે ‘હા’ ભણી.

      પશીબા મીર સાહેબને ખૂબ જ પ્રેમથી જમાડે.

      મીર સાહેબ પર માતૃત્વનો અનરાધાર વાત્સલ્યનો વરસાદ વરસે. જાણે અણમોલ અવસર…

મીર સાહેબ રોજ બપોરે અને સાંજે પશીબાના ઘેર જાય ને જમે. પહેલાં મીર સાહેબને જમાડે પછી જ પશીબા જમે. મા-દીકરાની જાણે અતૂટ-અભેદ બેલડી ! ક્યારેક એમ પણ બને. જો મીર સાહેબ કોઈ કારણસર પશીબાના ઘેર જમવા ન જઈ શકે તો? હાથમાં લાકડી લઈને ટેકે ટેકે પશીબા મીર સાહેબના ઘેર જાય. ઘેર પહોંચતાં જ ખખડાવી નાખે, ‘કેમ સાહેબ, પશીબાના હાથનું ખાવાનું ભાવતું નથી કે શું?’ કહીને ખડખડાટ હસી પડે. સામે પક્ષે મીર સાહેબ પણ હસી પડે. ઉત્તર મળી જાય.

      સમય વહેતો થયો. મીર સાહેબે નિકાહ પઢ્યા. ત્યારબાદ અમદાવાદની પ્રતિષ્ઠિત શાળામાં નોકરી મેળવી… તે વખતે પશીબાની (તથા ગામ સમસ્તની) વિદાય… આંખે આંસુનાં તોરણ બંધાયાં…

      હું પણ અમદાવાદમાં નોકરીએ જોડાયો… જ્યારે વતનમાં જાઉં ને પશીબા લગભગ મારા ઘેર જ બેઠાં હોય… તરત જ ધાણી ફૂટે તેવા પ્રશ્ન તેમના મુખેથી ફૂટે, ‘અલ્યા, ગોવિંદા, પેલા મીર સાહેબ મળે છે કે નહિ? આ પશીબાને યાદ કરે છે ખરા? કહેતાં અનરાધાર આંસુ વહી જાય…

      આજે તો પશીબાય નથી ને ‘મીર સાહેબ’ ય નથી. બંને પ્રભુના—ખુદાના પ્યારા થઈ ગયા છે!

      પ્રાત:સ્મરણીય પૂજ્ય પશીબા વિશેનીવર્ષો પહેલાંની સાવ ખોટી ધારણા- અભિપ્રાય હજુય આંખમાં કણાની જેમ ખૂંચ્યા કરે છે ! મનમાં સતત એવું ઘોળાયા કરે છે ‘દુનિક્યા સાવ એવી નથી.’

————————————————————-

સી-5, તુલસીકુંજ સોસાયટી, વૈભવ હોલ પાછળ,ઘોડાસર, અમદાવાદ-380050  ફોન: (079) 25732385

વિશે

I am young man of 77+ years

Tagged with:
Posted in miscellenous

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 535,836 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 275 other followers

તારીખીયું
ઓક્ટોબર 2013
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: