પીડ પરાઈ જાણે રે….//રણછોડભાઈ પોંકિયા//અખંડાઅનંદ’ ઑક્ટોબર-નવેમ્બર,2013 :

Peed parai jaane re

પીડ પરાઈ જાણે રે….//રણછોડભાઈ પોંકિયા

[અખંડાઅનંદ’ ઑક્ટોબર-નવેમ્બર,2013 : દુનિયા સાવ એવી નથી: પાના: 176-177]

        અમારા ગામના હાલના સબ પોસ્ટ માસ્ટર કૃષ્ણદેવ કરેણાના જીવનનો આ એક પ્રસંગ છે.

        વીસેક વરસ પહેલાં તેઓ સૌરાષ્ટ્ર પ્રદેશના ભાણવડ તાલુકાના નાનકડા અને પછાત એવા “રેંટા કાલાવડ” નામના ગામડામાં બ્રાંચ પોસ્ટ માસ્તર તરીકે છ એક માસથી દાખલ થયેલા. ઘરમાં મા ને દીકરો બે જ હતાં, બેય ભલાં, સંસ્કારી અને મળતાવડાં-નાનાંમોટાં સૌ સાથે ભળી જાય એવાં.

        એક દિવસ સવારમાં પરવારીને તે ઑફિસે જવાની તૈયારી કરતા હતા ત્યાં ઘરના ઓટલે એક મેલોંઘેલો લઘરવઘર જેવો માણસ લમણે હાથ દઈને બેઠેલો જોયો. માસ્તરે એને પૂછતાં તે ઘણું તો ખચકાઈને કાંઈ બોલી ન શક્યો. પછી થોથવાતી જીભે બોલ્યો: “સાહેબ, મારું નામ શિવો. મજૂરી કરીને પેટ ભરું છું. હમણાં કાંઈ મજૂરી હાલતી નથી. મારી ઘરવાળીને સુવાવડ આવે એમ છે.થોડુંક વહમું છે. એને શે’રને દવાખાને લઈ જાવી પડે એમ છે. ઘરમાં ફૂટી કોડીય નથી. જો ઢીલ થાય તો છોકરાં મા વગરનાં થઈ જાય એમ છે…”

        હવે બન્યું હતું એવું કે, શિવાની પત્ની આગલા દિવસથી પ્રસૂતિમાં પીડાતી હતી. આ નાના અને અંતરિયાળ ગામડામાં કોઈ દવાખાનું કે ડૉક્ટર નહીં, એક થોડીક અનુભવી સુયાણી-દાયણ હતી. તેણે પોતાની આવડત પ્રમાણે કોશિશ કરી પણ છેવટે તેણેય હાથ ઊંચા કરી દીધા-શિવાને કહી દીધું :

        “પેટમાં બાળક આડું છે, મારી કારી ફાવે એમ નથી. બાઈને હવે શે’રના દવાખાને પુગાડવી પડે એમ છે…તમે જેમ બને એમ ઉતાવળ કરજો નહીં તો…”

         શિવો પૈસાનો જોગ કરવા ગામમાં જવાય એવા એક ઠેકાણે ફર્યો. ઘણી આજીજી કરી જોઈ પણ વેત થયો નહીં… છેવટે નિરાશ થઈને પાસે જ આવેલા આ ઘરના ઓટલે આવી સૂનમૂન બેઠો હતો. શિવો ને પોસ્ટ માસ્તર બેઉ સાવ અજાણ્યા છતાં પરિસ્થિતિ પામી જઈ માસ્તરથી પુછાઈ ગયું:

         “કેટલા રૂપિયા જોઈએ છે?”

         “સાહેબ, શે’રનું દવાખાનું… મારી જીભ ઊપડતી નથી પણ પાંચસો રૂપિયા તો…”

          પોસ્ટમાસ્તરથી એકદમ ઊંચું જોવાઈ ગયું ! થોડો સંકોચ થયો, ઘડીભર ખચકાઈને તે શિવા સામે જોઈ રહ્યા…

          તેમનાં મા પડખે ઊભાં ઊભાં સાંભળતાં હતાં. તે બહાર નીકળ્યાં. શિવાનું ઘર પાસે જ હતું. ત્યાંથી ધીમી ચીસો ને ઊંહકારા સંભળાતા હતા. નજીક આવીને તેણે દીકરાના ખભે હાથ મૂક્યો “ભાઈ. એણે માગ્યા એથી થોડાક વધારે પૈસા આપી દે!…”

          માસ્તર માની સામે જોઈ રહ્યા, મા બોલી : “મને ખબર છે એ પૈસા પાછા આવે એમ નથી… પણ આપણે એ જોવાનું ન હોય … પ્રસૂતિની પીડા કેવી હોય એ મને ખબર છે…”

          માસ્તરે મા સામે જોઈ પૈસા ગણી દીધા.

          સાચે જ સમાજમાં સારા માણસોનો દુકાળ નથી.

મુ.પો.મજેવડી તા.જિ.જૂનાગઢ-362011 મો: 098982 26220

Advertisements
વિશે

I am young man of 77+ years

Tagged with:
Posted in miscellenous

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 268,964 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 286 other followers

તારીખીયું
ઓક્ટોબર 2013
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« સપ્ટેમ્બર   નવેમ્બર »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: