પ્રિયકાન્ત મણિયારની બે કવિતાઓ

     

પ્રિયકાન્ત મણિયારની બે કવિતાઓ

(1)નક્કી અહીં આ હું રહું છું ?

નક્કી અહીં આ હું રહું છું ?

નક્કી અહીં હા , હું રહું છું .

આ જ સરનામે મને મળતાં બધાં પત્રો,

ભોંયતળિયે ,છેક નીચે ,

પોસ્ટના પરબીડીયાના જેટલી તો છે જગા ;

ને ઉપરની કોક નાની ટિકિટ સરખી એક બારી,

એ થકી સૂર્યે કદી જોકે મને જોયો કદી;

એ થકી ના ચંદ્રને મેંયે વળી જોયો કદી ;

એ બારી તો

અહીં તહીં બધે ઉપરનીચે વાંકાચૂકા

રહેતા પડોશીના બજંતા રેડિયોની રેકોર્ડૉને ચાલવાનો માર્ગ,

એ જ બારી પાસ વીત્યાં

આજ પહેલાંનાં બરાબર વર્ષ મારાં વીસ ઝૂલે,

ઝાંખી છબીમાં વર્ષ મારાં વીસ ઝૂલે ,

એમાં રહેલી આંખ જુએ

કે અહો શું આ જ મારું રાચવાનું

રાચરચીલું ?

ચાળીસ લગ પથરાયેલી આ જિંદગી…..

આજ ઊઠતાંવેંત હું તે ક્યાં વિચારોમાં વહું છું ?

દિવસ જન્મ્યો ને છતાં ના દર્પણે દેખાઉં હું,

દિવસ રાતે એનું એ છે તેજ હ્યાં તો!

સ્વિચમાં સઘળું સમાયું ,

સ્હેજ કટ-

કેવું પલકમાં તો બધું પ્રગટી ગયું !

પ્હેલાં પ્રથમ મુજને વિહંગો બહુ ગમે ,

કેટલાં વર્ષો પરે મેં એ  વસાવ્યાં ,

આ પડ્યાં ટેબલ ઉપર

જેનું નહીં પીછુંય તો ફરક્યું કદી તે રંગહીન રૂનાં કબૂતર.

ને કોણ એવું માનવી કે ફૂલ જેને ના ગમે ?

ખીલ્યાં ન તે કરમાય ક્યાંથી ફૂલદાનીમાં?

એની તૂટે ના દાંડલી એ કાગદી,

કઈ રીત એ કુંતલ ભરાવું કોઈને?

એની નજીક બે ગાય નાની ધાતુની

જાત્રા વિશે માને ગમી ગઈ એ હતી,

કોને સ્મરણ સ્તન્યપાનનું ?

ને મે? કદી ચાથી અલગ તો દૂધને પીધું નહીં!

ત્યાં કૃષ્ણ કરતા સ્મિત ,વેજિટેબલ કંપની કૅલેન્ડરે,

ત્યારે મને પણૅ આવતું હસવું ;

શિવ-તાંડવ-નૃત્ય ચાલે આશ્રયે ડ્ગ સિંડિકેટ ઉપક્રમે!

છાજલી ભરચક ભરેલી ,

રાયતાં,કેરી, અથાણાં ,

આડુંઅવળું કેટલું બીજું બધું ,

થોડી દવાની શીશીઓ,

એકાદ-બે ખાલી પડ્યાં ઇન્જંક્ષનો,

ને બ્લેડ ઝાઝી વારની વપરાયેલી ;

ત્યાં પથારી આસપાસે ‘ચિત્રલેખા’

બીજગુપ્તે જે ચહી, ને મેં સાંજનું છાપું,

અહીં શું નથી? પણ શા સ્વરૂપે !

ત્યાં જ પડતી બૂમ ચાની ,

હું પેન શોધું –

ધર્મપત્નીને બધું બસ ગોઠવી દેવું –

’તૈયાર હું.’

તો એ કહે ‘તૈયાર હું,

આજ વહેલું છે અમારે બાલમંદિર

શનિવારનું !

બાલમંદિર? આપણું એકે નહીં જેની મહીં!

’આ લ્યો તમારી પેન .’

પેન-

મારે હરઘડી એનું પડે છે કામ-

હું જન્મમૃત્યુ નોંધપોથી રાખતો .

———————————————————————————–

  

   અશ્વ

વ્હેલી પરોઢથી મચ્યો આષાઢનો વરસાદ,

ને આછી ઘણી છે આવજા રસ્તા ઉપર,

હું હોટલે ચાની હૂંફાળી બાષ્પને ચાહી રહું જ્યાં રોકવા

ત્યાં સ્ટેન્ડ પર એકલ નિહાળું કોક ગાડી એકધારી

ક્યારની દદડી રહી,

ને એટલા પલળેલ પેખું ચર્મના એ દાબડા

ઘેરા બન્યા અંધાર જેવા અશ્વની આંખો ઉપર

કે વ્યોમથી પડતું હલી પાણી હવે ઓઆછું પડે,

શોષાય ના ;

બ્રશ સમી કાપેલ એની કેશવાળીની મહીં તો કેટલું રહે?

ધોધ જે પાણી પડ્યું એમાં ઘણું તો વહી ગય્યું

એ ઠીક,

 

નહીં તો ક્યારનો ડૂબી ગયો એ હોત !

 

ને એય પણ કઈં ઠીક જેવું થાત.

 

ને હજુ ઉપરાઉપર વરસી રહ્યાં આ વાદળાં,

 

લિસ્સી રુવાંટીની થકી લસરી રહ્યાં,

 

થોડાંક પણ એવાં ભરાયાં કાંધ પરના ભારમાં, સામાનમાં,

 

ને એટલે ચારે તરફ વ્યાપી વળ્યા આ શીતમાં

 

અકડાઈ ગયેલું પુચ્છ ,આખી કાય,

 

શું એકાદ ક્ષણૅ બસ અગ્નિની જ્વાળા સમું  ધ્રુજી ઊઠે ;

 

નીચી નમેલી ડોક એવા એક ઊંડા કંપથી

 

ઊંચી થઈને શીઘ્ર પાછી એ ક્ષણે નીચી પડી,

 

અંગ આખાની મહીં વ્યાપી વળી લાચાર ત્યારે

 

અશ્વની શુંયે વિમાસણ-

 

સૂર્યનો રથ જે વહે એ સપ્તમાંથી એક પોતે

 

ક્યાંથી અહીં આવી પડ્યો?

 

વિશે

I am young man of 77+ years

Posted in કવિતા

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 522,213 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 275 other followers

તારીખીયું
સપ્ટેમ્બર 2013
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: