બાળવાર્તા -2, /ગિજુભાઈ બધેકા /સંસ્કાર

બાળવાર્તા -2, /ગિજુભાઈ બધેકા /સંસ્કાર

 

1. ચકી –ચકાની વાર્તા

  એહ હતી ચકીને એક હતો ચકો . ચકી લાવી ચોખાનો દાણોને ચકો લાવ્યો દાળનો દાણો.

  ચકલીએ તો એની ખીચડી રાંધી , ચૂલે ખીચડી મૂકીને ચકલીબાઈ પાણી ભરવા ગઈ. ચકલાને એ કહેતી ગઈ : જરા ખીચડી સંભાળજો , દાઝી ન જાય .

    ચકલો કહે : ઠીક

  ચકલી ગઈ એટ્લે ચકલાભાઈ તો કાચીપાકી ખીચડી ખાઈ ગયા .

   ચકલીને ખબર ન પડે એટ્લે ચકાભાઈ તો આંખે પાટા બાંધીને સૂતા .

    ત્યાં તો ચકલીબાઈ પાણી ભરીને આવ્યાં , ચકલાએ તો અંદરથી બારણાં વાસી દીધાં હતાં .

    ચકી : ચકારાણા , ચકારાણા ! જરા બરણાં ઉઘાડો .

    ચકો કહે : મારી તો આંખો દુખે છે તે હું તો પાટો બાંધીને સૂતો છું . તમે હાથ નાખીને

ઉઘાડો .

   ચકી કહે : પણ આબેડું કોણ ઉતારશે ?

   ચકો કહે : કટૂરિયો ફોડી નાખો ને કુલડી ઉતારી ઘરમાં આવો .

   ચકીએ તો કટૂરિયો ફોડી નાખ્યો ને કુલડી ઉતારી ઘરમાં ગઈ . જ્યાં રાંધણિયામાં જઈને ખીચડી સંભાળવા જાય ત્યાં તો તપેલીમાં ખીચડી ન મળે !

  ચકી કહે : ચકારાણા , ચકારાણા ! આ ખીચડી કોણ ખાઈ ગયું ?

  ચકો કહે : અમને તો કાંઈ ખબર નથી . રાજાનો કૂતરો આવ્યો હતો તે ખાઈ ગયો હશે .

   ચકલી તો રાજા પાસે ફરિયાદે ગઈ . જઈને  કહે : રાજાજી ,રાજાજી ! તમારો કાળિયો કૂતરો મારી ખીચડી કેમ ખાઈ ગયો ?

   કૂતરો કહે : બોલાવો કાળિયા કૂતરાને . ચકલીની ખીચડી કેમ ખાઈ ગયો ?

   કૂતરો કહે : મેં ચકલીની ખીચડી ખાધી નથી. ચકાએ ખાધી હશે ને ખોટું બોલતો હશે.

   રાજા કહે : બોલાવો ચકાને .

    ચકો આવ્યો ને કહે : મેં ખીચડી નથી ખાધી .કૂતરાએ ખાધી હશે .

  રાજા કહે : એલા , સિપાઈ ક્યાં છે ? આ ચકલાનું અને કૂતરાનું બેઉનું પેટ ચીરો , એટલે જેણે ખીચડી ખાધી હશે એના પેટમાંથી નીકળશે .

   કૂતરો કહે : ભલે , ચીરો મારું પેટ ; ખાધી હશે તો નીકળશે ના ?

   પણ ચકલો બીનો . ખીચડી તો એણે જ ખાધી હતી . એ તો ધ્રુજવા માંડ્યો અને બોલ્યો : ભાઈ-શા’બ ! ખીચડી તો મેં ખાધી છે . એક ગુનો માફ કરો.

    રાજા તો ખિજાયો એટલે એણે ચકલાને કૂવામાં નંખાવ્યો .

  ચકલી તો કૂવા ઉપર બેઠી બેઠી રોવા માંડી . ત્યાં એક ગાયોનો ગોવાળ નીકળ્યો .

           એ ભાઈ ગાયોનો ગોવાળ .

     ભાઈ ! ગાયોના ગોવાળ !

           મારા ચકારાણાને કાઢો તો

     તને ખીર ને પોળી ખવરાવું .

  ગાતોના ગોવાળ કહે : બાપુ ! હું કાંઈ નવરો નથી તે તારા ચકલાને કાઢું . હું તો મારે આ ચાલ્યો .

   એમ કહીને ગાયોનો ગોવાળ તો ચાલ્યો ગયો . ચકલી તો કોઈ નીકળે એની  રાહ જોતી બેઠી .

         ત્યાં ત્યાંથી ભેંશોનો ગોવાળ નીકળ્યો .

               એ ભાઈ ભેંશોના  ગોવાળ .

         ભાઈ ! ભેંશોના ગોવાળ !

             મારા ચકારાણાને કાઢો તો

        તને ખીર ને પોળી ખવરાવું ‘

   ભેંશોના ગોવાળ કહે : હું ક્યાં નવરો છું તે તારા ચકારાણાને કાઢું ?

     એમ કહીને ભેંશોનો ગોવાળ પણ ચાલ્યો ગયો .

    ચકી તો વળી કોઈની વાટ જોતી બેઠી . ત્યાં  બકરાંનો ગોવાળ નીકળ્યો . ચકલી બકરાંના ગોવાળને કહે :

     

  એ ભાઈ બકરાંના ગોવાળ.

ભાઈ ! બકરાંના ગોવાળ !

   મારા ચકારાણાને કાઢો તો

તને ખીર ને પોળી ખવરાવું .

  બકરાંનો ગોવાળ કહે : હું કાંઈ નવરો નથી તે તારા ચકાને કાઢું . હું તો મારે આ ચાલ્યો .

   એમ કહીને  બકરાંનો ગોવાળ પણ ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો .

   ચકલી તો બેઠી . ત્યાં સાંઢિયાની ગોવાળણ નીકળી . ચકલી કહે બ:

        એ ભાઈ સાંઢિયાની ગોવાળણ .

  ભાઈ ! સાંઢીયાની ગોવાળણ !

        મારા ચકારાણા ને કાઢો તો

   તને ખીર ને પોળી ખવરાવું .

  સાઢિંયાની ગોવાળણને ચકલીની દયા આવી એટલે એણે ચકલાને કૂવામાંથી કાઢ્યો .

  ચકલી કહે : ચાલો બહેન ! હવે ઘેર જઈને ખીર ને પોળી ખવરાવું

     ગોવાળણ તો ઘેર આવી.

    ચકલીએ તો ખીર ને પોળી ખંતથી કર્યા . પણ ચકલો લુચ્ચો હતો . એણે તો એક લોઢી તપાવીને લાલચોળ કરી . ને જમવાનો વખત થયો એટલે ચકાએ લાલચોળ લોઢી ઢાળીને કહ્યું : લ્યો ગોવાળણબાઈ ! આ સોનાના પાટલે બેસો .

    ગોવાળણ તો સોનાને પાટલે બેસવા ગઈ ત્યાં  તો વાંસે દાઝી ! બિચારી બોલતી બોલતી ભાગી:

      ખીર ન ખાધી હું તો દાઝી!

        ખીર ન ખાધી , હું તો દાઝી !

    2. દેડકો  અને ખિસકોલી

  એક હતો દેડકો અને એક હતી ખિસકોલી .

    એક દિવસ બંનેને ભાઈબંધી થઈ . રોજ બંને સાથે સાથે રમે ને મજા કરે . રમતાં રમતાં એક દિવસ દેડકો  કહે:

   ખિસકોલીબાઈ , ખિસકોલીબાઈ ? મારે તો પરણવું છે .

     ખિસકોલી કહે : ઓહો એમાં તે કેટલી વાર ? ચાલ ને હમણા6 જ પરણાવું ! તને પરણાવતાં કેટલી વાર ?કહે તો રાજાની દીકરી પરણાવું

    દેડકો કહે : ચાલ ત્યારે .

    ખિસકોલી ને દેડકાભાઈ તો ચાલ્યાં . ચાલતાં ચાલતાં રસ્તે  એક મોટું તાડનું ઝાડ આવ્યું . ખિસકોલીબાઈને ઝાડે ચડવાનું મન થયું .

   ખિસકોલી કહે : દેડકાભાઈ ! તું ઊભો રહે . હું જરા આ ઝાડ ઉપર જઈ આવું!

   દેડકો કહે : ત્યારે મનેય તું ઉપર લેતી જાને ?

   ખિસકોલી કહે : તો બેસી જા મારા વાંસા પર ને પકડી રાખ .

   દેડકો ને ખિસકોલી ઝાડ ઉપર ચડ્યા .

   દેડકાને તો ખિસકોલીએ એક પાંદડા ઉપર બેસાડ્યો .  થોડી વાર થઈ ત્યાં તો ખિસકોલી સડપ દઈને નીચે ઊતરી ગઈ ને દેડકાભાઈ તો ઝાડ ઉપર ડોળા વકાસી બેસી રહ્યા!

   દેડકો મનમાં કહે :

         પીચી પીચી સાથે દોસ્તી કીધી ,

           તાડ  પર     કીધો      વાસો ;

          પરણવાનું  તો    કોરે  રહ્યું  ,

         પણ      ઉતરવાનો    સાંસો !

  ખિસકોલીબાઈ તો આગળ ચાલી ; ને દેડકાભાઈએ ઉતાવળા થઈ મૂક્યું તે સોયે વરસ પૂરાં !

—————————————————-

    3. ઘાસકા  પૂળા ખા જા

 એક હતું શિયાળ.

 એને એવી ખરાબ ટેવ કે એક કણબીના હળ ઉપર રોજ ઝાડે બેસી જાય . કણબીનુ6 હળ બગડે ને રોજ ધોવુ પડે .

  એક વાર કણબીને દાઝ ચડી. તે કહે : આ શિયાળને સીધું કર્યા વિના ચાલે . રોજ રોજ તે આ કેમ ખમાય ?

  તેણે હળ ઉપર ગુંદર ચોપડી દીધો .

  બીજે દિવસે રાતે જ્યાં શિયાળ હળ ઉપર દિશાએ બેસવા જાય ત્યાં પોતે જ હળ ઉપર ચોંટી ગયું .

  ઊખેડવાને માટે શિયાળે ઘણા પછાડા માર્યા પણ કાંઈ વળ્યું નહિ .

   સવાર પડી ત્યાં કણબી અવ્યો .

  શિયાળને જોઈને કણબી કહે : કાં , રોજ ને રોજ હળ બગાડી જા ને ? હળ તો બાપનું હતું , કેમ ?

  કણબીએ તો શિયાળને ખૂબ માર્યુ ને પછી તેને આખો દિવસ હળે જોડ્યું.

  સાંજે શિયાળને ચોડ્યું ત્યારે શિયાળની ડોક સૂજી ગયેલી ને કાનમાંથી લોહી જાય ભાગ્યું !

   શિયાળ તો ગામમાં ગયું ને ઘી માગવા નીકળ્યું. તે કહે : અરે બાપુ ! કોઈ જરા ઘી દેશો ? આઈ ! ઘી દેશો! આ ડૉક ને નાક સૂજી ગયા છે તે ચોપડવું છે .

    પણ શિયાળભાઈ તો લુચ્ચા એની સામે ય કોણ જુએ?

    એક ડોશી  હતી તેને દયા આવી . તેણે શિયાળને થોડુંક ઘી આપ્ય્યું . એમાંથી થોડુંક ઘી શિયાળે કાને ચોપડ્યું ને બાકીનું ઘી એક કુલડીમાં ભર્યુ .

   પછી શિયાળ તો ઘી વેચવા ચાલ્યું . લેવું છે ઘી , કોઈને લેવું છે ઘી ? એમ બોલતું બોલતું શિયાળ ગામમાં નીકળ્યું .

   એક ડોશીની ભેંશ વસૂકી ગઈ હતી તેથી તેની પાસે ઘેના પૈસા ન હતા .

  ડૉશી કહે : ભાઇ ! મારી પાસે કાંઈ પૈસા નથી . આ ભેંશ રાખીને ઘીની કુરડી આપીશ ?

      શિયાળ કહે : હા

   પછી શિયાળ ભેંશ લઈને જંગલમાં ગયું . શિયાળ રોજ એક ખડનો પૂળો લઈ આવે , ભેંશ પાસે મૂકે ને આંચળ નીચે દોણું રાખીને બોલે:

      ઘાસકા  પૂળા ખા જા

        ને દૂધકા દોણા ભર દે

   ભેંશ ઘાસનો આખો પૂળો ખાઈ જાય ને દૂધનું દોણુ ભરી દે .

   શિયાળભાઈ આખુંય દોણું ભરી દૂધ પી જાય ને દિવસે દિવસે જાડા થતા જાય.

    પછી તો શિયાળ  ખૂબ ખૂબ જાડું થતું ગયું . એક દિવસ એના નાતીલાઓએ કહ્યું : અરે શિયાળભાઈ! તમે રોજ ને રોજ શરીરે જાડા કેમ થતા જાઓ છો ?

 કંઈક સારું સારું ખાતા લાગો છો .

   શિયાળ કહે : ભાઈ ! હું તો આ ધૂળ ખાઉં છું એથી જાડો થયો છું .

    બધાંય શિયાળોએ ધૂળ ખાધી પણ એ તો માંદાં પડ્યાં પાછું બધાંએ શિયાળને પૂછ્યું : શિયાળભાઈ, શિયાળભાઈ ! અમને જાડા થવાનો રસ્તો  બતાવો ને ? ધૂળ ખાધી તો માંદાં પડ્યા !

    શિયાળ કહે : અરે ભાઈ ! હું તો રાખ ખાઈને જાડો થયો છું !

    પછી બધાંએ રાખ ખાધી .પણ વળી બધાન પેટમાં દુખવા આવ્યું.

    પછી શિયાળની આખી નાત એકઠી થઈને કહે બોલ સાચું બોલ ! શાથી જાડું થયું ? સાચું નહિ કહે તો તને નાત બહાર મૂકશું !

    શિયાળ કહે : નાત માબાપ છે  , મારે ખોટું શું કામ બોલવું પડે ? પેલી ભેંશ બાંધી છે તેનું દૂધ પી પીને હું તો જાડો થયો છું .

—————————————————————————

 

 

 4. ડોશી અને વાંદરી

   એક હતી ડોશી. એનુ નામ રામબા . એને એક દીકરો હતો . ફળીમાં એક પીપરનું ઝાડ હતું. ઝાડ ઉપર એક વાંદરી રહે . ડોશી ને દીકરો ખાય , પીએ ને મજા કરે .

   એમ કરતા પૈસા ખૂટ્યાં . દીકરો કહે : માડી! હું પરદેશ કમાવા જાઉં ?

   ડોશી કહે : બાપુ ! તું જાય તો હું દુ:ખી દુ:ખી થાઉં . આ વાંદરી મને સુખે રોટલો ખાવા ન દે .

    દીકરો કહે : એમાં ભૂંડી વાંદરી શું કરતી’તી? એક લાકડી રાખીએ ના, તે પાસે આવે તો મારીએ. માડી એક વરસમાં તો હું પાછો આવીશ .

   એમ કહીને દીકરો પસદેશ ગયો .

     ડોશી ઘરડાં. એકેય દાંત નહિ ; કશું ચવાય નહિ . દૉશી રોજ ખીર કરે , ને જ્યાં થાળીમાં ઠારે ત્યાં વાંદરી ઠણંગ ઠેકડો મારીને ઘરમાં આવે , ડોશીને મોઢે એક લપાટ મારે ને બધી ખીર ખાઈ  જાય!

   ડૉશી રોજ ખીર ઠારે વાંદરી રોજ ખીર ખાઈ જાય . રામબા બિચારી રોજ  ભોખી રહે . એ તો દિવસે દિવસે ગળતી જાય . આંખો ઊંડી ઊંડી પેસી ગઈ ; મોઢું   તો સાવ લેવાઈ ગયું . સાવ સૂકલકડી બની ગઈ !

      એમ કરતાં એક વરસ પૂરું થયું ને દીકરો ઘેર આવ્યો .

      દીકરો કહે : અરે માડી ! તમે સાવ સૂકાઈ કેમ ગયાં ? તમને શું થયું છે ?

     રામડૉશી કહે : બાપુ ! થયું તો કાંઈ નથી. પણ આ વાંદરી સુખે રોટલો ખાવા દેતી નથી. હું રોજ ખીર ઠારું છું ને રોજ વાંદરી ખાઈ જાય છે!

   દીકરો કહે : ‘ઠીક ત્યારે . કાલે એની વાત છે.

    દીકરો સવારે ઊઠીને આખા ઘરમાં ગારો ગારો કરી મૂક્યો ; એક રસોડામાં જ ડોશી બેસે એટલી જગ્યા સારી રખી.

    રામબાએ રાંધ્યું . કૂણી કૂણી રોટલી ઘીએ ચોપડીને થાળીમાં મૂકી અને બીજી થાળીમાં ખીર ઠારી.

   દીકરો  કહે:

      આવ રે વાંદરી ! ખીર  ખાવા .

      વાંદરી તૈયાર જ હતે એ. કૂદકો મારતી ને અંદર આવી.

   વાંદરી હાથપગ ઊંચા લેતી જાય , નાક ચડાવતી જાય અને પૂછ્તી જાય : હું ક્યાં બેસું ?હું ક્યાં બેસું?

    છોકરાએ તો એક લાલચોળ છીપર આપીને કહ્યું : આવો , આવો , આ સોનાના પાટલા ઉપર બેસો , વાંદરીબાઈ !

    વાંદરી ચટ દઈંને બેઠી , ચપ લઈને ચંપાઈ ગઈ,

ને વોય વોય કરતી ભાગી

     રામબા  કહે :

     આવ રે , વાંદરી ! ખીર ખાવા .

     વાંદરી કહે :

      હું કેમ આવું રે , રામ!

       તારે દીકરે દીધો ડામ !

  એમ  કહેતી કહેતા વાંદરી ભાગે ગઈ . તે ફરી આવી જ નહિ.

   પછી ડોશી નિરાંતે ખાઈ પીને તાજી થઈ.

———————————————————————-                    

      

 

Advertisements
વિશે

I am young man of 77+ years

Posted in vaartaao

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 327,410 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 285 other followers

તારીખીયું
સપ્ટેમ્બર 2013
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« ઓગસ્ટ   ઓક્ટોબર »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: