બાળવાર્તા -2, /ગિજુભાઈ બધેકા /સંસ્કાર

બાળવાર્તા -2, /ગિજુભાઈ બધેકા /સંસ્કાર

 

1. ચકી –ચકાની વાર્તા

  એહ હતી ચકીને એક હતો ચકો . ચકી લાવી ચોખાનો દાણોને ચકો લાવ્યો દાળનો દાણો.

  ચકલીએ તો એની ખીચડી રાંધી , ચૂલે ખીચડી મૂકીને ચકલીબાઈ પાણી ભરવા ગઈ. ચકલાને એ કહેતી ગઈ : જરા ખીચડી સંભાળજો , દાઝી ન જાય .

    ચકલો કહે : ઠીક

  ચકલી ગઈ એટ્લે ચકલાભાઈ તો કાચીપાકી ખીચડી ખાઈ ગયા .

   ચકલીને ખબર ન પડે એટ્લે ચકાભાઈ તો આંખે પાટા બાંધીને સૂતા .

    ત્યાં તો ચકલીબાઈ પાણી ભરીને આવ્યાં , ચકલાએ તો અંદરથી બારણાં વાસી દીધાં હતાં .

    ચકી : ચકારાણા , ચકારાણા ! જરા બરણાં ઉઘાડો .

    ચકો કહે : મારી તો આંખો દુખે છે તે હું તો પાટો બાંધીને સૂતો છું . તમે હાથ નાખીને

ઉઘાડો .

   ચકી કહે : પણ આબેડું કોણ ઉતારશે ?

   ચકો કહે : કટૂરિયો ફોડી નાખો ને કુલડી ઉતારી ઘરમાં આવો .

   ચકીએ તો કટૂરિયો ફોડી નાખ્યો ને કુલડી ઉતારી ઘરમાં ગઈ . જ્યાં રાંધણિયામાં જઈને ખીચડી સંભાળવા જાય ત્યાં તો તપેલીમાં ખીચડી ન મળે !

  ચકી કહે : ચકારાણા , ચકારાણા ! આ ખીચડી કોણ ખાઈ ગયું ?

  ચકો કહે : અમને તો કાંઈ ખબર નથી . રાજાનો કૂતરો આવ્યો હતો તે ખાઈ ગયો હશે .

   ચકલી તો રાજા પાસે ફરિયાદે ગઈ . જઈને  કહે : રાજાજી ,રાજાજી ! તમારો કાળિયો કૂતરો મારી ખીચડી કેમ ખાઈ ગયો ?

   કૂતરો કહે : બોલાવો કાળિયા કૂતરાને . ચકલીની ખીચડી કેમ ખાઈ ગયો ?

   કૂતરો કહે : મેં ચકલીની ખીચડી ખાધી નથી. ચકાએ ખાધી હશે ને ખોટું બોલતો હશે.

   રાજા કહે : બોલાવો ચકાને .

    ચકો આવ્યો ને કહે : મેં ખીચડી નથી ખાધી .કૂતરાએ ખાધી હશે .

  રાજા કહે : એલા , સિપાઈ ક્યાં છે ? આ ચકલાનું અને કૂતરાનું બેઉનું પેટ ચીરો , એટલે જેણે ખીચડી ખાધી હશે એના પેટમાંથી નીકળશે .

   કૂતરો કહે : ભલે , ચીરો મારું પેટ ; ખાધી હશે તો નીકળશે ના ?

   પણ ચકલો બીનો . ખીચડી તો એણે જ ખાધી હતી . એ તો ધ્રુજવા માંડ્યો અને બોલ્યો : ભાઈ-શા’બ ! ખીચડી તો મેં ખાધી છે . એક ગુનો માફ કરો.

    રાજા તો ખિજાયો એટલે એણે ચકલાને કૂવામાં નંખાવ્યો .

  ચકલી તો કૂવા ઉપર બેઠી બેઠી રોવા માંડી . ત્યાં એક ગાયોનો ગોવાળ નીકળ્યો .

           એ ભાઈ ગાયોનો ગોવાળ .

     ભાઈ ! ગાયોના ગોવાળ !

           મારા ચકારાણાને કાઢો તો

     તને ખીર ને પોળી ખવરાવું .

  ગાતોના ગોવાળ કહે : બાપુ ! હું કાંઈ નવરો નથી તે તારા ચકલાને કાઢું . હું તો મારે આ ચાલ્યો .

   એમ કહીને ગાયોનો ગોવાળ તો ચાલ્યો ગયો . ચકલી તો કોઈ નીકળે એની  રાહ જોતી બેઠી .

         ત્યાં ત્યાંથી ભેંશોનો ગોવાળ નીકળ્યો .

               એ ભાઈ ભેંશોના  ગોવાળ .

         ભાઈ ! ભેંશોના ગોવાળ !

             મારા ચકારાણાને કાઢો તો

        તને ખીર ને પોળી ખવરાવું ‘

   ભેંશોના ગોવાળ કહે : હું ક્યાં નવરો છું તે તારા ચકારાણાને કાઢું ?

     એમ કહીને ભેંશોનો ગોવાળ પણ ચાલ્યો ગયો .

    ચકી તો વળી કોઈની વાટ જોતી બેઠી . ત્યાં  બકરાંનો ગોવાળ નીકળ્યો . ચકલી બકરાંના ગોવાળને કહે :

     

  એ ભાઈ બકરાંના ગોવાળ.

ભાઈ ! બકરાંના ગોવાળ !

   મારા ચકારાણાને કાઢો તો

તને ખીર ને પોળી ખવરાવું .

  બકરાંનો ગોવાળ કહે : હું કાંઈ નવરો નથી તે તારા ચકાને કાઢું . હું તો મારે આ ચાલ્યો .

   એમ કહીને  બકરાંનો ગોવાળ પણ ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો .

   ચકલી તો બેઠી . ત્યાં સાંઢિયાની ગોવાળણ નીકળી . ચકલી કહે બ:

        એ ભાઈ સાંઢિયાની ગોવાળણ .

  ભાઈ ! સાંઢીયાની ગોવાળણ !

        મારા ચકારાણા ને કાઢો તો

   તને ખીર ને પોળી ખવરાવું .

  સાઢિંયાની ગોવાળણને ચકલીની દયા આવી એટલે એણે ચકલાને કૂવામાંથી કાઢ્યો .

  ચકલી કહે : ચાલો બહેન ! હવે ઘેર જઈને ખીર ને પોળી ખવરાવું

     ગોવાળણ તો ઘેર આવી.

    ચકલીએ તો ખીર ને પોળી ખંતથી કર્યા . પણ ચકલો લુચ્ચો હતો . એણે તો એક લોઢી તપાવીને લાલચોળ કરી . ને જમવાનો વખત થયો એટલે ચકાએ લાલચોળ લોઢી ઢાળીને કહ્યું : લ્યો ગોવાળણબાઈ ! આ સોનાના પાટલે બેસો .

    ગોવાળણ તો સોનાને પાટલે બેસવા ગઈ ત્યાં  તો વાંસે દાઝી ! બિચારી બોલતી બોલતી ભાગી:

      ખીર ન ખાધી હું તો દાઝી!

        ખીર ન ખાધી , હું તો દાઝી !

    2. દેડકો  અને ખિસકોલી

  એક હતો દેડકો અને એક હતી ખિસકોલી .

    એક દિવસ બંનેને ભાઈબંધી થઈ . રોજ બંને સાથે સાથે રમે ને મજા કરે . રમતાં રમતાં એક દિવસ દેડકો  કહે:

   ખિસકોલીબાઈ , ખિસકોલીબાઈ ? મારે તો પરણવું છે .

     ખિસકોલી કહે : ઓહો એમાં તે કેટલી વાર ? ચાલ ને હમણા6 જ પરણાવું ! તને પરણાવતાં કેટલી વાર ?કહે તો રાજાની દીકરી પરણાવું

    દેડકો કહે : ચાલ ત્યારે .

    ખિસકોલી ને દેડકાભાઈ તો ચાલ્યાં . ચાલતાં ચાલતાં રસ્તે  એક મોટું તાડનું ઝાડ આવ્યું . ખિસકોલીબાઈને ઝાડે ચડવાનું મન થયું .

   ખિસકોલી કહે : દેડકાભાઈ ! તું ઊભો રહે . હું જરા આ ઝાડ ઉપર જઈ આવું!

   દેડકો કહે : ત્યારે મનેય તું ઉપર લેતી જાને ?

   ખિસકોલી કહે : તો બેસી જા મારા વાંસા પર ને પકડી રાખ .

   દેડકો ને ખિસકોલી ઝાડ ઉપર ચડ્યા .

   દેડકાને તો ખિસકોલીએ એક પાંદડા ઉપર બેસાડ્યો .  થોડી વાર થઈ ત્યાં તો ખિસકોલી સડપ દઈને નીચે ઊતરી ગઈ ને દેડકાભાઈ તો ઝાડ ઉપર ડોળા વકાસી બેસી રહ્યા!

   દેડકો મનમાં કહે :

         પીચી પીચી સાથે દોસ્તી કીધી ,

           તાડ  પર     કીધો      વાસો ;

          પરણવાનું  તો    કોરે  રહ્યું  ,

         પણ      ઉતરવાનો    સાંસો !

  ખિસકોલીબાઈ તો આગળ ચાલી ; ને દેડકાભાઈએ ઉતાવળા થઈ મૂક્યું તે સોયે વરસ પૂરાં !

—————————————————-

    3. ઘાસકા  પૂળા ખા જા

 એક હતું શિયાળ.

 એને એવી ખરાબ ટેવ કે એક કણબીના હળ ઉપર રોજ ઝાડે બેસી જાય . કણબીનુ6 હળ બગડે ને રોજ ધોવુ પડે .

  એક વાર કણબીને દાઝ ચડી. તે કહે : આ શિયાળને સીધું કર્યા વિના ચાલે . રોજ રોજ તે આ કેમ ખમાય ?

  તેણે હળ ઉપર ગુંદર ચોપડી દીધો .

  બીજે દિવસે રાતે જ્યાં શિયાળ હળ ઉપર દિશાએ બેસવા જાય ત્યાં પોતે જ હળ ઉપર ચોંટી ગયું .

  ઊખેડવાને માટે શિયાળે ઘણા પછાડા માર્યા પણ કાંઈ વળ્યું નહિ .

   સવાર પડી ત્યાં કણબી અવ્યો .

  શિયાળને જોઈને કણબી કહે : કાં , રોજ ને રોજ હળ બગાડી જા ને ? હળ તો બાપનું હતું , કેમ ?

  કણબીએ તો શિયાળને ખૂબ માર્યુ ને પછી તેને આખો દિવસ હળે જોડ્યું.

  સાંજે શિયાળને ચોડ્યું ત્યારે શિયાળની ડોક સૂજી ગયેલી ને કાનમાંથી લોહી જાય ભાગ્યું !

   શિયાળ તો ગામમાં ગયું ને ઘી માગવા નીકળ્યું. તે કહે : અરે બાપુ ! કોઈ જરા ઘી દેશો ? આઈ ! ઘી દેશો! આ ડૉક ને નાક સૂજી ગયા છે તે ચોપડવું છે .

    પણ શિયાળભાઈ તો લુચ્ચા એની સામે ય કોણ જુએ?

    એક ડોશી  હતી તેને દયા આવી . તેણે શિયાળને થોડુંક ઘી આપ્ય્યું . એમાંથી થોડુંક ઘી શિયાળે કાને ચોપડ્યું ને બાકીનું ઘી એક કુલડીમાં ભર્યુ .

   પછી શિયાળ તો ઘી વેચવા ચાલ્યું . લેવું છે ઘી , કોઈને લેવું છે ઘી ? એમ બોલતું બોલતું શિયાળ ગામમાં નીકળ્યું .

   એક ડોશીની ભેંશ વસૂકી ગઈ હતી તેથી તેની પાસે ઘેના પૈસા ન હતા .

  ડૉશી કહે : ભાઇ ! મારી પાસે કાંઈ પૈસા નથી . આ ભેંશ રાખીને ઘીની કુરડી આપીશ ?

      શિયાળ કહે : હા

   પછી શિયાળ ભેંશ લઈને જંગલમાં ગયું . શિયાળ રોજ એક ખડનો પૂળો લઈ આવે , ભેંશ પાસે મૂકે ને આંચળ નીચે દોણું રાખીને બોલે:

      ઘાસકા  પૂળા ખા જા

        ને દૂધકા દોણા ભર દે

   ભેંશ ઘાસનો આખો પૂળો ખાઈ જાય ને દૂધનું દોણુ ભરી દે .

   શિયાળભાઈ આખુંય દોણું ભરી દૂધ પી જાય ને દિવસે દિવસે જાડા થતા જાય.

    પછી તો શિયાળ  ખૂબ ખૂબ જાડું થતું ગયું . એક દિવસ એના નાતીલાઓએ કહ્યું : અરે શિયાળભાઈ! તમે રોજ ને રોજ શરીરે જાડા કેમ થતા જાઓ છો ?

 કંઈક સારું સારું ખાતા લાગો છો .

   શિયાળ કહે : ભાઈ ! હું તો આ ધૂળ ખાઉં છું એથી જાડો થયો છું .

    બધાંય શિયાળોએ ધૂળ ખાધી પણ એ તો માંદાં પડ્યાં પાછું બધાંએ શિયાળને પૂછ્યું : શિયાળભાઈ, શિયાળભાઈ ! અમને જાડા થવાનો રસ્તો  બતાવો ને ? ધૂળ ખાધી તો માંદાં પડ્યા !

    શિયાળ કહે : અરે ભાઈ ! હું તો રાખ ખાઈને જાડો થયો છું !

    પછી બધાંએ રાખ ખાધી .પણ વળી બધાન પેટમાં દુખવા આવ્યું.

    પછી શિયાળની આખી નાત એકઠી થઈને કહે બોલ સાચું બોલ ! શાથી જાડું થયું ? સાચું નહિ કહે તો તને નાત બહાર મૂકશું !

    શિયાળ કહે : નાત માબાપ છે  , મારે ખોટું શું કામ બોલવું પડે ? પેલી ભેંશ બાંધી છે તેનું દૂધ પી પીને હું તો જાડો થયો છું .

—————————————————————————

 

 

 4. ડોશી અને વાંદરી

   એક હતી ડોશી. એનુ નામ રામબા . એને એક દીકરો હતો . ફળીમાં એક પીપરનું ઝાડ હતું. ઝાડ ઉપર એક વાંદરી રહે . ડોશી ને દીકરો ખાય , પીએ ને મજા કરે .

   એમ કરતા પૈસા ખૂટ્યાં . દીકરો કહે : માડી! હું પરદેશ કમાવા જાઉં ?

   ડોશી કહે : બાપુ ! તું જાય તો હું દુ:ખી દુ:ખી થાઉં . આ વાંદરી મને સુખે રોટલો ખાવા ન દે .

    દીકરો કહે : એમાં ભૂંડી વાંદરી શું કરતી’તી? એક લાકડી રાખીએ ના, તે પાસે આવે તો મારીએ. માડી એક વરસમાં તો હું પાછો આવીશ .

   એમ કહીને દીકરો પસદેશ ગયો .

     ડોશી ઘરડાં. એકેય દાંત નહિ ; કશું ચવાય નહિ . દૉશી રોજ ખીર કરે , ને જ્યાં થાળીમાં ઠારે ત્યાં વાંદરી ઠણંગ ઠેકડો મારીને ઘરમાં આવે , ડોશીને મોઢે એક લપાટ મારે ને બધી ખીર ખાઈ  જાય!

   ડૉશી રોજ ખીર ઠારે વાંદરી રોજ ખીર ખાઈ જાય . રામબા બિચારી રોજ  ભોખી રહે . એ તો દિવસે દિવસે ગળતી જાય . આંખો ઊંડી ઊંડી પેસી ગઈ ; મોઢું   તો સાવ લેવાઈ ગયું . સાવ સૂકલકડી બની ગઈ !

      એમ કરતાં એક વરસ પૂરું થયું ને દીકરો ઘેર આવ્યો .

      દીકરો કહે : અરે માડી ! તમે સાવ સૂકાઈ કેમ ગયાં ? તમને શું થયું છે ?

     રામડૉશી કહે : બાપુ ! થયું તો કાંઈ નથી. પણ આ વાંદરી સુખે રોટલો ખાવા દેતી નથી. હું રોજ ખીર ઠારું છું ને રોજ વાંદરી ખાઈ જાય છે!

   દીકરો કહે : ‘ઠીક ત્યારે . કાલે એની વાત છે.

    દીકરો સવારે ઊઠીને આખા ઘરમાં ગારો ગારો કરી મૂક્યો ; એક રસોડામાં જ ડોશી બેસે એટલી જગ્યા સારી રખી.

    રામબાએ રાંધ્યું . કૂણી કૂણી રોટલી ઘીએ ચોપડીને થાળીમાં મૂકી અને બીજી થાળીમાં ખીર ઠારી.

   દીકરો  કહે:

      આવ રે વાંદરી ! ખીર  ખાવા .

      વાંદરી તૈયાર જ હતે એ. કૂદકો મારતી ને અંદર આવી.

   વાંદરી હાથપગ ઊંચા લેતી જાય , નાક ચડાવતી જાય અને પૂછ્તી જાય : હું ક્યાં બેસું ?હું ક્યાં બેસું?

    છોકરાએ તો એક લાલચોળ છીપર આપીને કહ્યું : આવો , આવો , આ સોનાના પાટલા ઉપર બેસો , વાંદરીબાઈ !

    વાંદરી ચટ દઈંને બેઠી , ચપ લઈને ચંપાઈ ગઈ,

ને વોય વોય કરતી ભાગી

     રામબા  કહે :

     આવ રે , વાંદરી ! ખીર ખાવા .

     વાંદરી કહે :

      હું કેમ આવું રે , રામ!

       તારે દીકરે દીધો ડામ !

  એમ  કહેતી કહેતા વાંદરી ભાગે ગઈ . તે ફરી આવી જ નહિ.

   પછી ડોશી નિરાંતે ખાઈ પીને તાજી થઈ.

———————————————————————-                    

      

 

Advertisements
વિશે

I am young man of 77+ years

Posted in vaartaao

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

w

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 300,234 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 285 other followers

તાજા લેખો
તારીખીયું
સપ્ટેમ્બર 2013
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
« ઓગસ્ટ   ઓક્ટોબર »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: