બેવડો રંગ //બાલમુકુંદ દવે (“પરિક્રમ્મા”માંથી)

બેવડો રંગ
બાલમુકુંદ દવે (“પરિક્રમ્મા”માંથી)

રૂપેરી નેહ હુક્કાની શોખથી ગગડાવતો
જહાંગીર હતો બેઠો ઝરૂખે શાહી મ્હેલને,
હવા જમુનાજલસ્પર્શથી ભીની,
ભીંજાવતી ઊઘડતા પ્રભાતને;
ખીલ્યે જતી રોનક દિલ્હી નગરની,
આંખો પીએ રૂપછટા નશીલી.
સામેનો રાજમાર્ગેથી ફેંટાળો અસવાર કો,
આવે ખેલાવતોબંકો પંચકલ્યાણી અશ્વને.
રેવાલના નર્તન સંગ,છેલના
ફેંટાતણું છોગું ઊડે છટાથી,
ચડ્યો કશો રંગ પીરોજી, જેમાં
ભળી વળી ઓર ગુલાબી ઝાંય.
અવળા સવળા એના પેચ એવા પડ્યા હતા,
કોકના મુગ્ધ હૈયાને, બાંધ્યું જાણે કસી કસી.
રહી ગઇ નેહ રૂપેરી હાથમાં,
ફેંટાતણી રંગછટાની છોળે
પ્રસન્ન શાહી નજરો જડાઇ ગઇ;
બોલી ઊઠે :’હાજર કોણ છે અહીં?’
શાહી ફર્માન છૂટ્યાં ને ફેંટાળો અસવાર ત્યાં,
આશંકા સેવતો લાખ, ઊભો ઝૂકી હજૂરમાં.
હસી જરી જહાંગીર શાહ પૂછતો :
‘સવાર ! તારે શિર જેહ ફેંટો
એનો મહા અદ્ ભુત રંગ કોણે
રંગી દીધો? ભેદ જરાક ખોલતો !’
‘ખુદાવંદ ! ન કૈં ભેદ, મામૂલી રંગરેજ કો
ઓરતે દીધો છે રંગી, છે જોકે કસબી ખરી !’
‘જેને વરી આવી કલાપ્રતિભા જુવાન !
એને ક્યમ મ્મ્મૂલી કહું ?
ચહું છ એને રૂબરૂ નિહાળવા.
અરે અહીં હાજર કોઇ છે કે ?’
ફેંટાની રંગનારીને ક્ષણમાં ત્યાં ખડી કરી,
ઘટના રંગરેજે શી રંગી છે રૂપપૂતળી !
અપૂર્વ લાવણ્ય નિહાળી એનું,
કુતૂહલે જહાંગીરશાહ પૂછતો :
’જેવો રૂડો રંગી દીધો છ ફેંટો,
હે સુંદરી ! આ અસ્વારનો તેં,
એવો જ આબેહૂબ તું મનેય
તુરંત રંગી નવ શું દિયે કે?’
’જરૂર રંગી દૌં, અન્નદાતા !
મગાવી દ્યો જો મજલીન ઝીણી;
પરંતુ….’
’પરંતુ શું?’
‘…. બે અદબી જ માફ
ઘટે કૃપાવંત, પરંતુ જેવો
ચડી ગયો છે ચડતાં જ રંગ
ઝલાંમલાં આ અસવાર ફેંટે,
એવો જ આબ્ર્હૂબ તો હવે કદી
ન અન્ય વસ્ત્રે ચડવો ફરીને.’
‘અરે ભૂલી ભાન બકે છ શું આ?
આપે છ તું ઉત્તર કોની સામે ?’
ખુમારી,ગુંજાયશ,જોઇ બાઇની
સરોષ ને વિસ્મિત બાદશાહની
ભૃકુટિનાં તંગ થયાં જ ચાંપ.
‘ઘટે ઘટે બે અદબી જ માફ !
પરંતુ લાચાર છું, કેમ જે અમો
જે માપથી વાપરીએ છ રંગ
ઝબોળવા અન્ય ઘરાક-વસ્ત્રને,
એથી ન જાણું ક્યમ આજ ફેંટે
ઉતાવળે કેવીય ભૂલભૂલમાં
પડી ગયો માલિક ! રંગ બેવડો.’
પામી જઇ ગલ કૈંક બાદશા’
ટકોર મીઠી હસી મર્મમાં કરે :
’એમાં અરે વાત જ શી છ મોટી ?
જો બેવડા માપથી રંગ છે પડ્યા
અસવારના રોનકદાર ફેંટે,
તો માહરી આ મજલીન માટે
મિલાવી દે ચારગણો જા રંગ.’
‘ન માત્ર ઓછો-વધુ રંગ નાખવે
આવી શકે રોનક બાદશાહ !
આ જે ચદ્યો બેવડ રંગ, તેમાં
છે એક ચાલુ નજરે પડે તે,
અને બીજો પાછળ જે અદીઠો
રહી મીઠો ઓર ઉઠાવ આપતો
, તે છે અનોખો અતિ રંગ ઇશ્કનો–
જેનાં પડીકાં ન મળે બજારમાં
ને એકને જેહ ચડે હજારમાં !’
‘બા ખૂબ ! બા ખૂબ !’ પ્રસન્નતાથી
બોલી રહ્યો બેયની પીઠ થાબડી,
શહેનશા’ જહાંગીર-પ્રેમપારખું.
રૂપેરી નેહ હુક્કાની ફરી શા’ ગગડાવતો,
અશ્વે સવાર આરોહે, પ્રેમને પડઘાવતો.

વિશે

I am young man of 77+ years

Posted in miscellenous

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 522,414 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 275 other followers

તારીખીયું
સપ્ટેમ્બર 2012
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: