દેવદૂત અને સાંઇ

Vyp402

દેવદૂત અને સાંઇ

વાચનયાત્રાનો પ્રસાદ /સં:મહેન્દ્ર મેઘાણી /લોકમિલાપ

પાનું :402

નાના એવા સંત હતા. લાંબી અને સુખી આવરદા ભોગવી ચૂક્યા હતા.આશ્રમના રસોડામાં બેઠા બેઠા એક દિવસ ઠામવાસણ માંજતા હતા, ત્યાં આસમાનમાંથી દેવદૂત આવ્યો. “ભગવાને મને મોકલ્યો છે,” દૂત બોલ્યો.” સ્વર્ગમાં તમારું સ્થાન ગ્રહણ કરવાનો સમો  હવે આવી ગયો છે.”

”મારા પરભુએ મને સંભાર્યો તીના સાટુ એનો પારાવાર પાડ માનું.” સંત બોલ્યા, “પણ આંય કણે તો તમે જુઓ છો ને, બાપલા,- ઠામવાસણનો આ મોટો ખડકલો હજી ઊટકવાનો પડ્યો છે. મને નગુણો મનતા નહીં. મારા વાલીડા—પણ આટલો એઠવાડ કાઢી લઉં પછી તમ સંગાથે સ્વર્ગમાં આવું, તો હાલશે ?”

ફિરસ્તાઓને વરેલી શાણી ને સ્નેહભરી નજરે દેવદૂતે સંતને ઘડીભર નિહાળ્યા. પછી “ઠીક ત્યારે “ કહીને એ અંતરધ્યાન થઇ ગયો.

સંત તો એઠવાડ કાઢવાનાં ને બીજાં કેટલાંય કામ એક પછી એક આટોપતા ચાલ્યા. એમાં એક દિવસ બગીચામાં એ નીંદામણ કરતા હતા ત્યાં, વળી પાછો દેવદૂત આવીને ઊભો રહ્યો. હાય્હમાં ખરપડી વડે સંતે એને બાગની બધી ક્યારીઓ ચીંધાડી: “જોયું ને, આ કેટલું નીંદામણ હ્જી બાકી છે ! સ્વર્ગમાં આવવાનું હજી લગરીક પાછું ઠેલાય , તો વાંધો નહિ આવે ને, વીરા ?” ફિરસ્તાએ સ્મિત વેર્યું અને વળી એ અદૃશ્ય થયો.

સંતનું નીંદામણ અંતે પૂરું થયું. એટલે પછી એ પીંછડો લઇને ગમાણને ધોળવા બેઠા…. એમ એક એક કામ પૂરું થાય, ત્યાં બીજાં બે પર એમની નજર પડતી રહે. દિવસો ક્યાં ચાલ્યા જાય છે એની ખબર પ્ણ ન પડે… એમાં એક દિવસ એ દવાખાને રોગીઓની માવજત કરતા હતા. તાવલેલા એક દરદીને શીતલ જળ પાઇને એ ઊભા થાય છે, ત્યાંતો પરમેશ્વરનો ખેપિયો સામે ઊભેલો જોયો.

આ વેળા તો કશું બોલવાને બદલે થાકેલા સંતે માત્ર પોતાના મસ્તકે હાથ મૂક્યો. કરુણાભરેલી એમની આંખોએ ચોમેર પડેલાં રોગ્ગ્રસ્ત નરનારીઓની ઉપર ફિરસ્તાનાં ચક્ષુઓને ફેરવ્યાં…. એક હરફ પણ ઉચ્ચાર્યા વગર દેવદૂત ગાયબ થૈ ગયો.

દિવસ આથમ્યા પછી સંત પોતાની કુટિરમાં પાછા ફર્યા, એક સાદડી પર આડા પડ્યા ત્યારે એને પેલા ફિરસ્તાના અને વારંવાર પોતે એને કરેલા વાયદાઓના વિચાર આવવા લાગ્યા. એકાએક, કેટલાંય વરસોનો બુઢાપો ને થાક એને આજ વરતાવા લાગ્યા, અને ગણગણ્યા:”  હે મારા રામ ! તારા ખેપિયાને હવે તારે પાછો મોકલવો હોય, તો મને લાગે છે કે એની સાથે ચાલી નીકળવાને હવે હું તૈયાર થઇ ગ્યો છું….”

એમનાં વેણ પૂરાં થયાં-ન—થયાં ત્યાં તો અંતરીક્ષમાંથી ઊતરીને દેવદૂત એમની સન્મુખ ઊભેલો દેખાયો. “ભાઇ, હજીયે તારે મને લઇ જવાનો મોખ હોય,” સંત હળવે સાદે બોલ્યા,” તો સ્વર્ગમાં મારા ઠામે બેસવાની મારી તૈયારી છે,”

ફિરસ્તાઓની એ જ શાણી ને સ્નેહભરી દૃષ્ટિ કરીને દેવદૂતે એ નાના સંતને વળી પાછા નિહાળ્યા, ને એ બોલ્યો, “ત્યારે અત્યાર લગી તમે બીજે ક્યાં હતા, સાંઇ ?”

[‘રીડર્સ ડાઇજેસ્ટ’માંથી]

*************************************************************************************************

 

 

વિશે

I am young man of 77+ years

Tagged with:
Posted in પ્રેરણાદાયક લેખો

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 522,848 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 275 other followers

તારીખીયું
ઓગસ્ટ 2011
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: