SHREEMAD   BHAGWAT NO PATH

part1+2

 

શ્રીમદ્  ભાગવત નો પાઠ 

(ભાગવતરૂપી આંબાનું ધોળ )

 

 

વેદ વાણી, મન જાણી, શ્રીહરિ વલ્લભ, વિઠ્ઠલા,

ચારવેદનો અર્થ કહું, શ્રીભાગવત અમૃત કથા.

ભગવાને શ્રીબ્રહ્માને કહ્યું, નારદજીએ તે સાંભળ્યું, 

શ્રીવ્યાસજીએ હૃદયે ધર્યું, શુકદેવજીએ પાઠ કર્યું.  

ધન્ય શુકદેવ, ધન્ય પરીક્ષિત, જેને મુખે અમૃત ઝરે, 

શ્રીભાગવત પૂરે શાખ, કોટિ કોટિ જન્મના પાતક હરે.

શ્રીવ્યાસ વલ્લ્ભે કહી, આ પૂણ્ય કથા પ્રમાણ,

તે આજ હું તુજને કહું, વિચારી જુગતે જાણ.  

 

શમીકઋષિ બેઠા વનની છાંય, વાળી પલાઠી ધ્યાન ધરાય.

મૃગયા રમવા ગયા પરીક્ષિત રાય, કળિયુગ આવી લાગ્યો તેને પાય,

મને રહેવા આપો પ્રભુ ઠામ, એટલું કરો સેવકનું કામ.

કનક, દ્યુત  મદ્ય ને હિંસા સ્થાન, તારે રહેવું જઇ એ ઠામ,  

 

એટલે મુગટમાં કીધો પ્રવેશ, ફરી બુધ્ધિ પરીક્ષિત નરેશ.

ઋષિ સમાધિમાં ન દીધાં માન, રાજા સમજ્યો એનું અપમાન,

ડોકે નાંખ્યો એક મરેલો સાપ, દીઠો શ્રુંગી પુત્રે દીધો શાપ.

જેણે દુભવ્યા મારા તાત, તેને સાતમે દિન પ્રભાત,

 

ડંસ મારશે તક્ષક નાગ, પ્રાણ એ નિશ્ચય કરશે ત્યાગ.

સુણી પુત્રને તાત કહે વાત, કેમ દીધો રાયને તેં શ્રાપ?

આજ્ઞા લઇને તે શિષ્યો જાય, આવીને ઊભા સભામાંય,

રાયે આવતા દીઠા ઋષિરાય, આપી આસન બેસાડ્યા ત્યાંય.

 

કીધાં સ્વાગત દીધાં માન, પૂછ્યાં ક્ષેમકુશળ ને કામ,

મનુષ્ય મન છે દોહ્યલુ6, ન આણશો રીસ નૃપ.

આજથી સાતમે દિન, ડંસશે તક્ષક નાગ અચૂક,

તોય રાજાને ચડી ન રીસ, એણે શ્રાપ ચડાવ્યો શિશ. 

અર્ઘ્યપાત્ર લઇ કીધું પૂજન, સંતોષીને વળાવ્યા ઋષિજન,

પછી રાયે તેડ્યા વિપ્ર અપાર, દાન દીધા વિવિધ પ્રકાર.

મોતી માણેક હીરા સાર, મણિ રત્ન મોંઘા ભંડાર,

જન્મેજયને સોંપ્યું રાજ, મંત્રીને સમજાવ્યાં કાજ .

 

રાજા પધાર્યા ગંગાને તીર, જેના પવિત્ર નિર્મળ નીર.

ભવ્ય ભાગીરથીને તીર, બેઠા આસન વાલી વીર.  

રાજા કહે શુકદેવજી મહારાજ, મને હરિકથાની કહો વાત,

શુભ મારગ મુજને દેખાડો, જેથી મળે વૈકુંઠ રાય.

 

એટલે શુકદેવજી બોલિયા, તમે સાંભળો રાજન,

સંભળાવું છું ભાગવત કથા, જો હોય તમારું મન. 

નિશ્ચય તમારું કરો, દેહનું કલ્યાણ, 

અન્ન-ઉદક પરહરો, ધરો હરિનું ધ્યાન. 

 

બ્રહ્માએ હરિની સ્તુતિ કરી, પૃથ્વી ગાય રૂપે અવતરી

સારંગધરને મન ચિંતા થઇ,દેવનું કારજ કરવું સહી,

કંસ ભગિની દેવકે સાથ, થયો વાસુદેવનો વિવાહ,

આપ્યા હાથી ઘોડા ખૂબ, ઉત્સવ ઉજવાયો દિન શુભ.

 

બહેનને વળાવવા બંધુ જાય, એટલે આકાશવાણી થાય,

કંસ ખૂટ્યો છે તારો કાળ, તને મારશે બહેનીનો બાળ.

તારી બેન દેવકીનો વંશ, આઠમો તને મારશે કંસ,

તારો ભાણેજ કરશે ધ્વંશ, તારા કાળનો એનામાં અંશ.

કંસ રથેથી નીચે ઊતર્યો, અને ખડગ લીધું હાથ,

દેવકીનો સાહ્યો ચોટલો, કરવા મહા ઉત્પાત,

વસુદેવ કંસને વિનવે, મહારાજ સાંભળો મારી વાત.

લખ્યા લેખતે નહિ મટે, તમે શીદ કરો ઉચાટ.

 

બહુ બહુ પ્રકારે વિનવ્યા, પણ કહ્યું ન માને કંસ.

ત્યારે વસુદેવે વચન આપ્યું, તેને સોંપવા નિજ વંશ,

બેડી જડી બેઉને, નાખ્યા કારાગૃહ મોજાર.

કર્મ તણાં ફળ ભોગ્વો, કરો ભાવિના વિચાર,  

 

થોડે સમે પુત્ર પ્રસવિયા, ગઇ ખબર કંસની પાસ.

કંસે મન વિચાર્યું શીદ કરું આનો નાશ,  

સંતાન સાત શત્રુનથી, છે આઠમો મુજ કાળ.

તો સાતને છોડી દઇ, હણીશ આઠમું બાળ,

 

પણ નારદે કંસને કહ્યું, તું ભૂલે ભાવિ નિર્માણ. 

છપ્પન કોટિ યાદવ બધા, છે શત્રુ તારા જાણ,

વચન સૂણી નારદ તણાં, કંસે કર્યો નિરધાર.

એક પછી એક મારિયા, વસુદેવ કેરાં બાળ. 

સાત બાળ માર્યા બંધુએ, પડી આઠમાની ફાળ, 

આકાશવાણી સાંભળી, એ કંસ કેરો કાળ, 

શ્રાવણ માસની અષ્ટમીની, આવી એ મધરાત.

દેવકીને દર્શન થયાં, શ્રીકૃષ્ણનાં સાક્ષાત્ ,

 

પાયે પદ્મ સોહામણાં, મુખ તેજનો ઝળકાટ.

રમણીય  રૂપ  દેવીએ, શોભે અજબ વૈકુંઠનાથ.

બંધન અમારાં ક્યમ શ્રીબાલકૃષ્ણ  બોલિયા, તમે સાંભળો મા વાત.

તમ દુ;ખ કરવા દૂર આજે અવતર્યા મધરાત,

 

ગોકુળ અમને લ ઇ જાવ, શ્રીનન્દરાયને ઘેર,

શ્રીજશોદાને પુત્રી અવતરી, મુજ સાથ કરો હેરફેર  

મને ત્યાં પડતો મૂકી, મુજ સાથ કરો હેરફેર 

મને ત્યાં પડતો મૂકી, પુત્રી લાવો તાત,

 

 

કંસ મામાને કહેજો કે, જન્મી છે પુત્રીજાત

વસુદેવ બોલિયા કેમ, કઠણ થાયે કાજ. 

બંધન અમારાં ક્યમ ખૂલે, પહોંચાય કેમ કરી આજ?

બહાર દરવાજે ઊભા, ચોકી કરે ચોકીદાર,.

 

 

અંધારી રાતે કેમ ઊઘડે, ભોગળ વાસ્યાં દ્વાર.

એટલે શ્રીકૃષ્ણે કૌતુક કર્યું, તૂટ્યા બેડીના બંધ,

દ્વારપાળ લાગ્યા ઘોરવા, થાય છતી આંખે અંધ.

કરંડિયામાં સુવાડ્યા કૃષ્ણને, વસુદેવે મૂક્યા શિર,

ઝરમર વરસે મેહુલો, ને વીજ ચમકે ગંભીર.

શ્રીયમુનામાએ માર્ગ દીધો, થાય તરત બે ભાગ.

વસુદેવ ચાલ્યા હરખથી, સરિતાએ દીધો માર્ગ.

નાગે છત્ર કીધાં, ફેણે દીધાં ઓછાર,

રખે ફોરાં લાગશે, જન્મ્યા શ્રી જગદાધાર

વસુદેવ ગોકુળ પહોંચિયા, ને બદલી લીધાં બાળ.

કન્યાને લઇ પાછા ફર્યા,પછી જાગ્યા રખેવાળ.

કારાગૃહે બાળા રડી, ગભરાયા ચોકીદાર,

સંતાન પ્રસવ્યું  દેવકીને એમ કહ્યા સમાચાર,

કંસ આવ્યો દોડતો એને પડી પેટે ફાળ.

જ્યાં બાળ લીધું ઝૂંટવી, દેખી વિમાસણ થાય

આ કન્યાથી મોત, મારું નિપજાવાય?

પણ પકડીને અફાળ્યો દેહ, પાપીના દિલમાં નહિ સ્નેહ,

વીજળી થઇ આકાશે ગઇ,જતાં જતાં એ કહેતી ગઇ

મને મારી શું હરખાય? તારો કાળ જીવે છે રાય,

ગોકુળ ગામે ઊછરે બાળ, કંસ ! થશે એ તારો કાળ!

સાંભળીને બેનને લાગ્યો પાય, મેં તુજને કીધો અન્યાય,

બેનનાં બાળક માર્યા સાત, એ મારે માટે અપરાધ,

કારાગૃહથી છૂટાં કર્યાં, દુ:ખડાં બન્નેનાં સહુ હર્યા.

પછી  વિચારે છે એકાંત, ચિત્ત બન્યું એનું અશાંત,

પોતાનો જીવે છે કાળ, એને હૈયે પડી ફાળ,

કેશી દૈત્ય કહે, ન કરો ખેદ, આણી આપીશ એનો ભેદ.

કહો પૂતન રાક્ષણીને જાય , કરે ગોકુળમાં બાળહત્યાય.

તોરણ બંધાયાં નંદને દ્વાર, ભજન કીરતન ને સોળ શણગાર,

જન્મ્યો જશોદાને બાળકુમાર, નંદરાજને હરખ અપાર.

ગોપીઓ સૌ ટોળે મળી, જુવે કુંવરનું મુખ વળી વળી,

લાડમાં કુંવર મોટો થાય, ગોવાળો સંગ રમવા જાય.

ગોવળો આવે ઊતાવળા શ્રીકૃષ્ણ વેણું વાય,

ખેલે, કૂદે, ગાયો ચરાવે,ગીત ગોપી ગાય.

ગોપીઓ આવે મલકતી, હૈયે અનેરો સ્નેહ,

દહીં દૂધનાં છાંટ્યાં છાંટણાં, છંટાય સારો દેહ.

 

મહીની મટુકી શિર ધરી, ગોપીઓ ચાલી જાય,

રોકે કનૈયો વાટમાં, પછી દાણલીલા થાય.

રંગે રમે સૌ રાસલીલા, કાન બંસી બજાય,

ઘરકામ સૌ પડતાં મૂકી, રાધા ને ગોપી ધાય,

ગોકુળના ગોવાળ સૌ, મથુરામાં મહિ ભરી જાય,

કંસરાજાની રાણીઓ એ દૂધ ગંગે ન્હાય.

નંદ આવી વસુદેવને મળ્યા, આંખો તણાં આંસુ ઢ્ળ્યાં

ક્ષેમકુશળની પૂછી વાત, કંસે માર્યા બાળ સાત.

છાના  મૃગલી ડગલાં ભરે, જળ માંહી જેમ મીન જ ભળે.

હૈયું હળાહળ ઝેર ભરી, ધવડાવવા કૃષ્ણને બેઠાં ફરી,

 શોષ્યા પ્રાણ તે શબ થઇ પડી, શકટાસુર ત્યાં આવ્યો ચડી.

એ રીતે શકટાસુર હણ્યો, ત્યાં મહિષાસૂર બીજો ડર્યો.

આકાશે મચાવ્યો ઉત્પાત,ગોવિંદાએ કીધો ઘાત,

એમ અસૂરો માર્યા અનેક, તો યે કંસએ તજ્યો ન ટેક.

 

ગર્ગાચાર્ય આવ્યા ઘેર, નંદે માન દીધા બહુ પેર.  

દક્ષિણામાં દીધાં બહુ દાન, બળભદ્ર, કૃષ્ણ પડાવ્યા નામ.

ગોઠણિયે કાયા ઘસડાય, કાદવ ખરડ્યા માટી ખાય.

ક્ષણ ક્ષણમાં રૂપો બદલાય, મોટાં નાના ઘડે ઘડી થાય.  

, 

માના મન હરખે ભર્યા, ને મુખ દીઠાં વિકાસ,

ચૌદ ભુવન દેખાડિયાં, થયાં અચરજ ને ઉલ્લાસ.  

ફરીથી માનો છેડો સાથ, માયાનો નહિ પાર પમાય, 

રડવા માટે જીવ લલચાય, ચૂલે દૂધ ઉભરાયાં જાય. 

 

ઉછરંગે સ્તનપાન કરાય, બોકી દઇ જશોદા હરખાય

ફોડે ગોળી માખણ ખાય, દૂધદહીંની રેલ રેલાય

માખણિયાં નહીં ઢોળો પુત્ર, એના પર ચાલે ઘરસૂત્ર,

ડગમગતાં હરિ ડગલાં ભરે, ચૌદ લોકમાં એ સંચરે.

ગોપીથી ફરિયાદ કરાય, બાંધે દોર નહિ બંધાય,

 

હવે પછીનો ભાગ ટુંક સમયમાં મૂકાશે.

વિશે

I am young man of 77+ years

Posted in શીમદ્ ભાગવત

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 654,662 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 277 other followers

તારીખીયું
જાન્યુઆરી 2010
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: