balmukund 2

BAL MUKUND DAVE two

બેવડો રંગ

રૂપેરી નેહ હુક્કાની શોખથી ગગડાવતો

જહાંગીર હતો બેઠો ઝરૂખે શાહી મ્હેલને.
હવા જમુનાજલસ્પર્શથી ભીની,

ભીંજાવતી ઊઘડતા પ્રભાતને;
ખીલ્યે જતી રોનક દિલ્હી નગ્નની,

આંખો પીએ રૂપછટા નશીલી.

સામેને રાજમાર્ગેથી ફેંટાળો અસવાર કો,

આવે ખેલાવતો બંકો પંચકલ્યાણી અશ્વને.
રેવાલના નર્તન સંગ, છેલના

 ફેંટાતણું છોગું ઊડે છટાથી,

ચડ્યો કશો રંગ પીરોજી, જેમાં
ભળી વળી ઓર ગુલાબી ઝાંય.
અવળા સવળા એના પેચ એવા પડ્યા હતા,

કોકના મુગ્ધ હૈયાને, બાંધ્યું જાણે કસી કસી.
રહી ગઇ નેહ રૂપેરી હાથમાં,

ફેંટાતણી રંગછટાની છોળે

 પ્રસન્ન શાહી નજરો જડાઇ ગઇ;

બોલી ઊઠે:’હાજર કોણ છે અહીં?’
શાહી ફર્માન છૂટયાં ને ફેંટાળો અસવાર ત્યાં,

આશંકા સેવતો લાખ, ઊભો ઝૂકી હજૂરમાં.
હસી જરી જહાંગીર શાહ પૂછતો : ’

સવાર !તારે શીરે જેહ ફેંટો
એનો મહા અદ્ ભુત રંગ કોણે
રંગી દીધો ?ભેદ જરાક ખોલ તો !’
‘ખુદાવંદ !ન કૈં ભેદ, મામૂલી રંગરેજ કો

ઓરતે દીધ છેરંગી, છે જોકે કસબી ખરી !’

‘જેને વરી આવી કલાપ્રતિભા
જુવાન !એને ક્યમ મામૂલી કહું?
ચહું છ એને રૂબરૂ નિહાળવા,

અરે અહીં હાજર કોઇ છે કે?’
ફેંટાની રંગનારીને ક્ષણમાં ત્યાં ખડી કરી,

ઘટના રંગરેજે શી રંગી છે રૂપપૂતળી !
અપૂર્વ લાવણ્ય નિહાળી એનું,

કુતૂહલે જહાંગીરશાહ પૂછતો :

’જેવો રૂડો રંગી દીધો છ ફેંટો,

હે સુંદરી !આ અસવારનો તેં,

એવો જ આબેહૂબ તું મને ય
તુરંત રંગી નવ શું દિયે કે?’

’જરૂર રંગી દઉં,અન્નદાતા !

મંગાવી દ્યો જો મજ્લીન ઝીણી;
પરંતુ….’

 ’પરંતુ શું ?
…..બે અદબી જ માફ

ઘટે કૃપાવંત, પરંતુ જેવો
ચડી ગયો છે ચડતાં જ રંગ

ઝલાંમલાં આ અસવાર ફેંટે,

એવો જ આબેહૂબ તો હવે કદી

 ન અન્ય વસ્ત્રે ચડવો ફરીને. ‘
અરે ભૂલી ભાન બકે છ શું આ?

આપે છ તું ઉત્તર કોની સામે?’

ખુમારી, ગુંજાયશ, જોઇ બાઇની

સરોષ ને વિસ્મિત બાદશાહની
ભૃકુટિનાં તંગ થયાં જ ચાપ.
’ઘટે ઘટે બેઅદબી જ માફ !

 પરંતુ લાચાર છું, કેમ જે અમો

જે માપથી વાપરીએ છ રંગ
ઝબોળવા અન્ય ઘરાક-વસ્ત્રને,
એથી ન જાણું ક્યમ આજ ફેંટે

ઉતાવળે કેવીય ભૂલ ભૂલમાં

પડી ગયો માલિક !રંગ બેવડો.’

પામી જઇને ગલ કૈંક બાદશા’

 ટકોર મીઠી હસી મર્મમાં કરે :

 ’એમાં અરે વાત જ શી છ મોટી ?

જો બેવડા માપથી રંગ છે પડ્યા

અસવારના રોનકદાર ફેંટે,

તો માહરી આ મજલીન માટે
મિલાવી દે ચારગણો જ રંગ.’
‘ન માત્ર ઓછો—વધુ રંગ નાખવે

આવી શકે રોનક બાદશાહ !

આ જે ચડ્યો બેવડ રંગ, તેમાં

 છે એક ચાલુ નજર પડે તે,

અને બીજો પાછળ જે અદીઠો

રહી મીઠો ઓર ઉઠાવ આપતો,

 તે છે અનોખો અતિ રંગ ઇશ્કનો–

જેનાં પડીકાં ન મળે બજારમાં

 ને એકને જેહ ચડે હજારમાં !’
‘બા ખૂબ !બા ખૂબ !’પ્રસન્નતાથી

 બોલી રહ્યો બેયની પીઠ થાબડી,

 શહેનશા’ જહાંગીર—પ્રેમપારખુ.

રૂપેરી નેહ હુક્કાની ફરી શા’ ગગડાવતો,

અશ્વે સવાર આરોહે, પ્રેમને પડઘાવતો.

વિશે

I am young man of 77+ years

Posted in કવિતા

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

વાચકગણ
  • 522,216 hits

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 275 other followers

તારીખીયું
ઓગસ્ટ 2009
સોમ મંગળ બુધ ગુરુ F શનિ રવિ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  
સંગ્રહ
ઓનલાઈન મિત્રો
%d bloggers like this: