મા ગુર્જરીના ચરણે…

શનિવાર, ત્રીજી મે 2008 ને ચૈત્ર વદ તેરસ 2064

“તે ચૂકવીને આવીશ”/મનુભાઇ પંચોળી “દર્શક”

મોતીની ઢગલી:1/લોકમિલાપ ટ્રસ્ટ/પાનું 9
મારા પિતાજી ગુજરી ગયા, તે વખતે મારાં બાને મેં કહ્યું,” બા, હવે તમે આંબલા આવો; અહીં એકલાં રહેવું નહીં ફાવે.” બા કહે:”હજુ અહીં રહેવું પડે તેમ છે. તારા બાપુજી દાણાવાળાની દુકાનેથી જે કાંઇ લાવતા, તેમાં 70-80 રૂપિયા ચૂકવવાના બાકી છે; તે ચૂકવીને હું આવીશ.” મેં કહ્યું,”એ કઇ મોટી વાત છે? હું સાંજે એની દુકાને જઇને રકમ ભરી આપીશ.” મારી બા કહે, “એમ ન થાય, એ પૈસા તો મારે જ ભરવા જોઇએ; એ તો હું વેંત કરીશ.” હું જાણતો હતો કે ઘરમાં કાંઇ નથી.મારા બાપુજીને 20-22 રૂપિયા પેંશન મળતું.એમાં પોતાનું ચલાવતા ને દીકરીઓ-ભાણેજડાંને ટાણેટચકે સાચવતા.મેં કહ્યું,”બા, તું ક્યાંથી ભરીશ?મરનારના વારસ તરીકે તેનું આ બધું દેણું હું ભરી આપીશ.” બા બોલ્યાં,”તું વારસ,ને ભરે તે વાત સાચી.પણ આ તો હું જ ભરીશ.તું માથાઝીંક ન કર.” તે ન જ માન્યાં.ત્રણ મહિને દેણું ભર્યું. કેવી રીતે કમાયં હશે?બાંધણી બંધી હશે?ભગવાન જાણે !પણ પોતાની જાતકમાણીથી દેણું ભર્યું;પછી જ અંબલા આવ્યાં.